Tijd om te gaan

Tijd om te gaan 

En dan is het nu echt tijd om te gaan. Alle spullen zijn gepakt. Zowel thuis alles in dozen als de spullen die meegaan in koffers. Het maximale uit de bagage gehaald, tot op de laatste gram gevuld, meer had ik echt niet mee mogen nemen. De koffers staan al een aantal dagen te wachten. Zoals jullie mij kennen zorg ik dat alles ruim op tijd geregeld is en zal er op het laatste moment niet zoveel meer hoeven te gebeuren. Je zou denken dat dat rust zou geven, maar niets is minder waar gebleken.

Drukte in de laatste dagen

Drukke dagen met eigenlijk veel te veel afspraken wisselden zich af met dagen waarop ik helemaal niets gepland had, maar ook echt nergens zin in had, niet vooruit te branden was, maar tegelijkertijd ook helemaal geen rust in me had. De koffers waren gepakt, alles was opgeruimd, maar toch kon ik niet rustig even gaan zitten en een boekje lezen. Wat was dat toch met mij. Dagen waarbij ik mezelf echt totaal voorbijliep, waarbij ik vooraf dacht; ‘Oh dat kan allemaal makkelijk op een dag, dan rij ik van hier naar daar, spreek ik intussen met x af en ga ik daarna nog even door om dat op te halen om vervolgens nog even bij y langs te gaan.

Dat bleek achteraf toch niet zo handig. Goh Inske, had je dat van tevoren niet kunnen bedenken. Oh ja, vast wel, maar het was wel makkelijk, want ik was dan toch in de buurt of dat ligt op de route dus dan kan dat nog wel even. En volgende week heb ik toch tijd zat, dan heb ik tijd genoeg om uit te rusten en aan mezelf te denken.

Tijd om te gaan

En de gevolgen? 

Had dat verder geen gevolgen dan. Oh jawel hoor; chaos in mijn hoofd en mijn hoofd was net een zeef. Ook dat kan bij mij gebeuren haha. Wat is de agenda dan een fijne uitvinding en wat zijn lijstjes dan een uitkomst, want gelukkig ben ik geen enkele afspraak vergeten. Heb ik het idee dat ik alles wel in mijn koffer gestopt heb en dat ik alles netjes achterlaat.

Al had ik nog wel even een heel klein stress momentje toen ik de reservesleutel van mijn auto niet meer kon vinden terwijl ik me wel kon herinneren dat ik die begin van de week nog in mijn hand gehad had. Gelukkig was dit van korte duur en met een klein oh ja momentje kon ik de sleutel zo weer pakken.

Tijd om te gaan

Afscheid nemen is niets voor mij

Veel mooie ‘laatste’ momenten gehad met de mensen die mij dierbaar zijn en dichtbij me staan. Wat was het raar als iemand mij weer ‘Veel plezier’ wenste de afgelopen dagen als ik met bijvoorbeeld vrienden afgesproken had. Zeker, ik begrijp het wel, de momenten waren ook echt heel mooi, maar de ‘Veel plezier’ paste voor mij eigenlijk helemaal niet. Al die mooie momenten moesten afgesloten worden met een afscheid. Een afscheid waarbij je niet weet wanneer je elkaar weer terugziet. Geen tot over een paar maanden of tot over een jaar. Tuurlijk, je kunt altijd videobellen, maar dat is nooit hetzelfde als even een arm om iemand heenslaan of een knuffel kunnen geven als degene het moeilijk heeft.

Dan besef je eens maar weer wat vervelend afscheid nemen is en op zulke momenten vraag ik me dan ook altijd weer af waarom ik deze keuze ook alweer gemaakt had.. Waarom doe ik dit mezelf maar ook anderen aan. Zeker, ik weet heel goed waarom ik dit wilde doen en als ik eenmaal daar ben, dan weet ik ook zeker dat het allemaal wel weer goed is. Dat ik weer weet waarom ik ook alweer zo graag op Bali wilde zijn. Maar nu, nu eventjes niet.

Liefs Inske

Tijd om te gaan

En dan is het nu echt tijd om te gaan. Alle spullen zijn gepakt. Zowel thuis alles in dozen als de spullen die meegaan in koffers. Het maximale uit de bagage gehaald, tot op de laatste gram gevuld, meer had ik echt niet mee mogen nemen. De koffers staan al een aantal dagen te wachten. Zoals jullie mij kennen zorg ik dat alles ruim op tijd geregeld is en zal er op het laatste moment niet zoveel meer hoeven te gebeuren. Je zou denken dat dat rust zou geven, maar niets is minder waar gebleken.

Drukte in de laatste dagen

Drukke dagen met eigenlijk veel te veel afspraken wisselden zich af met dagen waarop ik helemaal niets gepland had, maar ook echt nergens zin in had, niet vooruit te branden was, maar tegelijkertijd ook helemaal geen rust in me had. De koffers waren gepakt, alles was opgeruimd, maar toch kon ik niet rustig even gaan zitten en een boekje lezen. Wat was dat toch met mij. Dagen waarbij ik mezelf echt totaal voorbijliep, waarbij ik vooraf dacht; ‘Oh dat kan allemaal makkelijk op een dag, dan rij ik van hier naar daar, spreek ik intussen met x af en ga ik daarna nog even door om dat op te halen om vervolgens nog even bij y langs te gaan.

Dat bleek achteraf toch niet zo handig. Goh Inske, had je dat van tevoren niet kunnen bedenken. Oh ja, vast wel, maar het was wel makkelijk, want ik was dan toch in de buurt of dat ligt op de route dus dan kan dat nog wel even. En volgende week heb ik toch tijd zat, dan heb ik tijd genoeg om uit te rusten en aan mezelf te denken.

Tijd om te gaan

En de gevolgen?

Had dat verder geen gevolgen dan. Oh jawel hoor; chaos in mijn hoofd en mijn hoofd was net een zeef. Ook dat kan bij mij gebeuren haha. Wat is de agenda dan een fijne uitvinding en wat zijn lijstjes dan een uitkomst, want gelukkig ben ik geen enkele afspraak vergeten. Heb ik het idee dat ik alles wel in mijn koffer gestopt heb en dat ik alles netjes achterlaat.

Al had ik nog wel even een heel klein stress momentje toen ik de reservesleutel van mijn auto niet meer kon vinden terwijl ik me wel kon herinneren dat ik die begin van de week nog in mijn hand gehad had. Gelukkig was dit van korte duur en met een klein oh ja momentje kon ik de sleutel zo weer pakken.

Tijd om te gaan

Afscheid nemen is niets voor mij

Veel mooie ‘laatste’ momenten gehad met de mensen die mij dierbaar zijn en dichtbij me staan. Wat was het raar als iemand mij weer ‘Veel plezier’ wenste de afgelopen dagen als ik met bijvoorbeeld vrienden afgesproken had. Zeker, ik begrijp het wel, de momenten waren ook echt heel mooi, maar de ‘Veel plezier’ paste voor mij eigenlijk helemaal niet. Al die mooie momenten moesten afgesloten worden met een afscheid. Een afscheid waarbij je niet weet wanneer je elkaar weer terugziet. Geen tot over een paar maanden of tot over een jaar. Tuurlijk, je kunt altijd videobellen, maar dat is nooit hetzelfde als even een arm om iemand heenslaan of een knuffel kunnen geven als degene het moeilijk heeft.

Dan besef je eens maar weer wat vervelend afscheid nemen is en op zulke momenten vraag ik me dan ook altijd weer af waarom ik deze keuze ook alweer gemaakt had.. Waarom doe ik dit mezelf maar ook anderen aan. Zeker, ik weet heel goed waarom ik dit wilde doen en als ik eenmaal daar ben, dan weet ik ook zeker dat het allemaal wel weer goed is. Dat ik weer weet waarom ik ook alweer zo graag op Bali wilde zijn. Maar nu, nu eventjes niet.

Liefs Inske

0 Comments

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees hier ook mijn andere blogs

Eén jaar Bali

Eén jaar Bali

Korte terugblikNa een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft....

read more
De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar...

read more
Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.Onrust De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een...

read more