Hoe bijzondere dingen zo gewoon geworden zijn. 

Inmiddels ben ik alweer 10 maanden op Bali en de totale teller staat op meer dan 2,5 jaar. De tijd vliegt voorbij. Ongemerkt zijn er heel veel dingen van bijzonder of ongewoon verschoven naar normaal. Hoe aan de andere kant van de wereld, in een totaal andere cultuur, de meest vreemde dingen toch gewoon gaan voelen. Totdat je er weer bewust bij stilstaat hoe mooi of anders iets is. Af en toe stilstaan bij deze gewone dingen, dat mag ik toch nog weer wat vaker doen. Om te beseffen hoe bijzonder Bali eigenlijk is.

Heerlijk op de scooter rondrijden, langs de rijstvelden en door de dorpjes. Wind door de haren. Wat wil je nog meer. Het klinkt heel idyllisch, maar het verkeer op Bali is druk en chaotisch. Verkeer waar ik me gewoon rustig in beweeg. Links inhalen, dan rechts inhalen. Af en toe flink op de rem of om gaten heen manoeuvreren. En vooral belangrijk; voor je blijven kijken, daar gebeurt het allemaal.

Wat wordt er eigenlijk niet vervoerd op de scooter?! Hele gezinnen, matrassen, dieren. En ik? Ik doe ook gewoon lekker mee op z’n Balinees: drie kinderen, een grote plant, een wasrekje, het is niet snel te gek. Maar ik kan me wel voorstellen dat het voor jou heel bijzonder is.

Een praktisch voorbeeld: de stroom die af en toe uitvalt of de waterdruk die ineens helemaal weg is. Soms frustrerend. Maar geen wereldramp natuurlijk. Met een beetje creativiteit en geduld is het ook maar een klein probleempje en vaak is het ook met een paar uurtjes weer opgelost. Even schakelen, en ik ga weer verder.

Hoe het besef van tijd verandert. Heb je een afspraak, je kunt gerust wat later komen. Niemand die er iets van vindt of zegt. En ergens moeten wachten, dat is hier ook heel gewoon. Soms best vervelend, maar ik ben het hier wel normaal gaan vinden en merk dat ik zelf ook steeds meer rek met de tijd. Huh, Inske die rekt met tijd, die liever 10 minuten te vroeg komt dan 5 minuten te laat? Ja, diezelfde Inske, die het eerder heel vervelend vond dat mensen op haar moesten wachten, laat nu mensen op haar wachten. Ik merk dat het geen zin heeft om te blijven hangen in de Nederlandse punctualiteit. Ik kan beter meebewegen en jam karet, de rekbare tijd, omarmen.

Maar ook hoe het leven bij een tropische regenbui even helemaal stil komt te staan en daarna weer verder gaat. Kraampjes zijn soms even dicht en als de zon weer schijnt, komt iedereen gewoon weer tevoorschijn.

Dagelijkse ceremonies, wierook, offertjes op straat en mensen in traditionele kleding. Het typische Bali. Ik stap automatisch over de offertjes heen of rij er netjes omheen. De wierook, die ruik ik vaak al niet eens echt meer. Het is er wel, maar heel onbewust. De gebeden, de muziek, de karaoke die vaak bij ceremonies zijn, het is achtergrondgeluid geworden. Maar als ik weer eens een ceremonie voorbij zie komen onderweg, en er even echt bij stil sta, diep inadem, dan besef ik wel weer; dit is toch wel heel bijzonder. Hoe religie zo verweven is met het leven en zo’n groot onderdeel is van de cultuur. Dit is wat Bali ook Bali maakt.

Hoe bijzondere dingen zo gewoon geworden zijn.

Inmiddels ben ik alweer 10 maanden op Bali en de totale teller staat op meer dan 2,5 jaar. De tijd vliegt voorbij. Ongemerkt zijn er heel veel dingen van bijzonder of ongewoon verschoven naar normaal. Hoe aan de andere kant van de wereld, in een totaal andere cultuur, de meest vreemde dingen toch gewoon gaan voelen. Totdat je er weer bewust bij stilstaat hoe mooi of anders iets is. Af en toe stilstaan bij deze gewone dingen, dat mag ik toch nog weer wat vaker doen. Om te beseffen hoe bijzonder Bali eigenlijk is.

Heerlijk op de scooter rondrijden, langs de rijstvelden en door de dorpjes. Wind door de haren. Wat wil je nog meer. Het klinkt heel idyllisch, maar het verkeer op Bali is druk en chaotisch. Verkeer waar ik me gewoon rustig in beweeg. Links inhalen, dan rechts inhalen. Af en toe flink op de rem of om gaten heen manoeuvreren. En vooral belangrijk; voor je blijven kijken, daar gebeurt het allemaal.

Wat wordt er eigenlijk niet vervoerd op de scooter?! Hele gezinnen, matrassen, dieren. En ik? Ik doe ook gewoon lekker mee op z’n Balinees: drie kinderen, een grote plant, een wasrekje, het is niet snel te gek. Maar ik kan me wel voorstellen dat het voor jou heel bijzonder is.

Een praktisch voorbeeld: de stroom die af en toe uitvalt of de waterdruk die ineens helemaal weg is. Soms frustrerend. Maar geen wereldramp natuurlijk. Met een beetje creativiteit en geduld is het ook maar een klein probleempje en vaak is het ook met een paar uurtjes weer opgelost. Even schakelen, en ik ga weer verder.

De Balinese ‘nieuwsgierigheid’ is de meest bijzondere voor mij. Ik weet niet of ‘nieuwsgierig’ helemaal het juiste woord is. Ging ik van huis weg, dan vroeg de buurvrouw ‘Waar ga je heen?’. Had ik ergens iets gekocht, dan kon het zomaar zijn dat een wildvreemd persoon aan mij vroeg ‘Wat heb je gekocht?’ En misschien nog wel de meest bijzondere vraag ‘Hoeveel huur betaal je voor je huis?’. In het begin wist ik ook niet goed hoe ik hierop moest reageren. Zeg ik het wel of ontwijk ik de vraag? Vinden ze het veel of weinig? Heb ik te veel betaald in hun ogen? Maar ik heb gemerkt, hier zijn dat soort vragen echt heel gewoon. Ze mogen er van mij een mening over hebben, als ze die al hebben. Ik antwoord alsof het de normaalste zaak van de wereld is en daarna gaan we beiden ook weer verder met ons eigen ding.

Hoe het besef van tijd verandert. Heb je een afspraak, je kunt gerust wat later komen. Niemand die er iets van vindt of zegt. En ergens moeten wachten, dat is hier ook heel gewoon. Soms best vervelend, maar ik ben het hier wel normaal gaan vinden en merk dat ik zelf ook steeds meer rek met de tijd. Huh, Inske die rekt met tijd, die liever 10 minuten te vroeg komt dan 5 minuten te laat? Ja, diezelfde Inske, die het eerder heel vervelend vond dat mensen op haar moesten wachten, laat nu mensen op haar wachten. Ik merk dat het geen zin heeft om te blijven hangen in de Nederlandse punctualiteit. Ik kan beter meebewegen en jam karet, de rekbare tijd, omarmen.

Maar ook hoe het leven bij een tropische regenbui even helemaal stil komt te staan en daarna weer verder gaat. Kraampjes zijn soms even dicht en als de zon weer schijnt, komt iedereen gewoon weer tevoorschijn.

Dagelijkse ceremonies, wierook, offertjes op straat en mensen in traditionele kleding. Het typische Bali. Ik stap automatisch over de offertjes heen of rij er netjes omheen. De wierook, die ruik ik vaak al niet eens echt meer. Het is er wel, maar heel onbewust. De gebeden, de muziek, de karaoke die vaak bij ceremonies zijn, het is achtergrondgeluid geworden. Maar als ik weer eens een ceremonie voorbij zie komen onderweg, en er even echt bij stil sta, diep inadem, dan besef ik wel weer; dit is toch wel heel bijzonder. Hoe religie zo verweven is met het leven en zo’n groot onderdeel is van de cultuur. Dit is wat Bali ook Bali maakt.

En misschien is dat wel het gekke. Dat iets wat zo bijzonder is, zo snel onderdeel wordt van de achtergrond. Dat je het pas weer ziet als je er bewust even bij stil gaat staan. Dat mag ik, nu zoveel dingen zo normaal geworden zijn, weer wat vaker even doen.

Liefs Inske