Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid op Bali

Wie het kleine niet eert … 

Als je het mij vraagt, heb ik nog nooit zulke vriendelijke, behulpzame, gastvrije en dankbare mensen gezien als de Balinezen. Hoe zij elke keer weer zo blij zijn met voor ons westerse mensen zulke kleine dingen. Dat zij altijd zullen delen en je altijd uit zullen nodigen, hoe weinig ze ook hebben. Op die ene bijzondere ervaring na dan… In dit blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen met de dankbaarheid op Bali en de vrijgevigheid van deze lieve mensen. Zowel positief als negatief. De uitspraak ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ is voor mij hier dan ook heel toepasselijk.

Geven, geven, geven

Een cultuur waarin geven belangrijker is dan nemen. Waarin ‘nee’ zeggen eigenlijk als onbeschoft wordt gezien. Waar de deur altijd open staat en waarbij een extra persoon altijd welkom is en iedereen altijd mee kan en mag eten. Een cultuur waarbij zij het niet goed vinden als ik (mee) wil betalen. Terwijl ik in verhouding veel meer geld heb en ik ook graag iets bij wil dragen. Wat ik inmiddels oplos door gewoon vooraf wat mee te nemen.

Wat is dat een contrast met Nederland. Waarbij je de deur uitgewerkt wordt omdat het etenstijd is. Je vooraf laat weten of je wel of niet mee eet en er precies genoeg gekookt wordt voor het aantal mensen dat die avond mee eet. Een cultuur waarbij ‘wie betaalt wat’ en ‘tikkie’ inmiddels volledig ingeburgerd zijn en voor ons niet meer dan normaal zijn.

Nu schets ik het contrast wel op uitersten, maar het verschil tussen deze twee culturen is dan ook ontzettend groot. Het is wel iets wat ik heel lastig vind. Opgegroeid in de ene wereld, maar nu een weg moeten vinden in een totaal andere wereld. Welke houding geef ik mezelf? Waar kan ik toch iets bijdragen zonder dat zij zich beledigd voelen. Hoe vind ik een weg dat het ook voor mijzelf goed voelt.

Wie het kleine niet eert

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid van kinderen

Kinderen zijn hier over het algemeen net zo dankbaar, maar daar straalt het vaak nog veel natuurlijker van af dan bij volwassenen. De blik in de ogen die je ziet veranderen. De blijheid met iets heel kleins dat je ze geeft. Ze kunnen al zo blij zijn met een pakje vouwblaadjes van voor mij nog geen 30 cent.

Of dat moment dat ik het buurjongetje zes waterappels uit een boom in mijn tuin gaf, amper in zijn handen passend. De blik in zijn ogen zag veranderen: ‘Is dit allemaal voor mij?’. De verwondering, de verbazing, de dankbaarheid, de blijdschap. Het zat allemaal in die ene blik. Die blik die zal ik niet snel meer vergeten. Daar was ik wel even stil van. Hoe een kind zo dankbaar kan zijn met iets wat (mij) niets kost. Iets waar ik zelfs met vlagen veel te veel van heb. Iets wat voor mij zo normaal is. Zes stukken fruit. In mijn beleving ‘maar’ zes stukken fruit.

Dat besef zet mij wel weer even met beide benen op de grond. Plaatst alles weer even in perspectief. Dat is voor de een zo normaal is, hoef voor de ander helemaal niet zo te zijn. Dat je met iets heel kleins zo blij kunt zijn. Die blik in die ogen, de dankbaarheid die daarvan afstraalde, die zal ik niet snel vergeten. Ik denk nog vaak met een glimlach terug aan dit bijzondere moment en besef me elke keer weer hoe ‘rijk’ ik hier ben.

Wie het kleine niet eert...
Taman Ujung
Wie het kleine niet eert - Uitzicht op de rijstvelden

Tot dat…

Een tijdje terug was ik rond aan het rijden in Oost-Bali. Bij een stop om een foto te maken werd ik aangesproken door een vrouw bij haar huis. Ze nodigden me uit om even bij hun te komen en zitten en ‘uit te rusten’. Niet dat het nodig was, maar het is heel onvriendelijk om zo’n uitnodiging af te slaan.

Terwijl zij met haar (schoon)moeder en schoonzus mandjes aan het vlechten waren, die ze weer verkochten, kreeg ik de ene na de andere vraag om m’n oren. Daar ben ik inmiddels ook wel aan gewend, dus dat is ook helemaal geen enkel probleem. Totdat ze heel brutaal vroeg of we slippers konden ruilen. Slippers ruilen zul je denken. Ja, ze wilde slippers ruilen. Slippers waar ik al negen maanden op loop, die inmiddels mijn voetafdrukken er diep in hebben staan. Maar die van mij waren wel dubbel zo duur* als die van haar en dat ze dan al bijna helemaal opgelopen waren, dat maakte haar niet uit.

*Mijn Fippers (een bekend Indonesisch merk) zijn 6 euro, dus duur kun je ze nog steeds niet noemen ;).

Als je denk dat het daarbij bleef, dan heb je het helemaal mis… Toen ik weg wilde gaan, vroeg ze of ze mijn zonnebril mocht hebben… Toen bleef m’n mond nog net niet open staan en kon ik nog beleefd antwoorden dat ik zelf zonder zonnebril hoofdpijn krijg. Wat ze nog wel snapte.

Dit was voor mij even de andere kant van het anders zo dankbare en vriendelijke Balinese volk. Dit had ik echt nog nooit meegemaakt met de mensen die anders altijd zo blij zijn met dat wat ze hebben, ook al hebben ze niet veel.

Blank = superieur

Maar het is ook een cultuur waarin blank nog steeds als superieur wordt gezien. Bijna elke Balinees graag wit wil zijn. In elk cosmetisch product wel ‘whitening’ zit en ze het heel lastig vinden om je als gelijkwaardig te behandelen. Iets wat ik zelf nog steeds heel lastig vind. Want ik ben niet meer of minder dan hun. Omdat ik toevallig uit Europa kom, wit ben en meer geld heb, wil nog niet zeggen dat ik beter ben. Anders, ja dat wel. Maar is niet iedereen anders of zijn we niet allemaal gewoon gelijk?! Maar probeer ze dat maar eens wijs te maken..

Aapjes kijken

Vaak genoeg sta ik te wachten voor ik ergens over kan steken en word ik door bijna elke Balinese man nagestaard zo ongeveer totdat ik weer uit beeld ben. Ze zitten dan nog net niet achterstevoren op hun motor. Waarom ben ik als blanke vrouw zo bijzonder? Ik ben toch geen aap in de dierentuin?! Zo voel ik me op dat soort momenten dan wel…

Het blijven lieve mensen

Maar dit alles maakt de Balinees niet minder vriendelijk, behulpzaam of gastvrij. De Balinese cultuur is echt een cultuur waar ik veel respect en waardering voor heb. Een cultuur waardoor ik me zo thuis voel op dit mooie eiland. Ik hoop dat als ik terug naar Nederland ga, dat ik ook maar een klein beetje van hun cultuur mee mag nemen.

 

Liefs Inske

Wie het kleine niet eert - uitzicht op Gunung Agung

Wie het kleine niet eert …

Als je het mij vraagt, heb ik nog nooit zulke vriendelijke, behulpzame, gastvrije en dankbare mensen gezien als de Balinezen. Hoe zij elke keer weer zo blij zijn met voor ons westerse mensen zulke kleine dingen. Dat zij altijd zullen delen en je altijd uit zullen nodigen, hoe weinig ze ook hebben. Op die ene bijzondere ervaring na dan…

In dit blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen met de dankbaarheid op Bali en de vrijgevigheid van deze lieve mensen. Zowel positief als negatief. De uitspraak ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ is voor mij hier dan ook heel toepasselijk. 

Dankbaarheid op Bali

Geven, geven, geven

Een cultuur waarin geven belangrijker is dan nemen. Waarin ‘nee’ zeggen eigenlijk als onbeschoft wordt gezien. Waar de deur altijd open staat en waarbij een extra persoon altijd welkom is en iedereen altijd mee kan en mag eten. Een cultuur waarbij zij het niet goed vinden als ik (mee) wil betalen. Terwijl ik in verhouding veel meer geld heb en ik ook graag iets bij wil dragen. Wat ik inmiddels oplos door gewoon vooraf wat mee te nemen.

Wat is dat een contrast met Nederland. Waarbij je de deur uitgewerkt wordt omdat het etenstijd is. Je vooraf laat weten of je wel of niet mee eet en er precies genoeg gekookt wordt voor het aantal mensen dat die avond mee eet. Een cultuur waarbij ‘wie betaalt wat’ en ‘tikkie’ inmiddels volledig ingeburgerd zijn en voor ons niet meer dan normaal zijn.

Nu schets ik het contrast wel op uitersten, maar het verschil tussen deze twee culturen is dan ook ontzettend groot. Het is wel iets wat ik heel lastig vind. Opgegroeid in de ene wereld, maar nu een weg moeten vinden in een totaal andere wereld. Welke houding geef ik mezelf? Waar kan ik toch iets bijdragen zonder dat zij zich beledigd voelen. Hoe vind ik een weg dat het ook voor mijzelf goed voelt.

Wie het kleine niet eert...

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid van kinderen

Kinderen zijn hier over het algemeen net zo dankbaar, maar daar straalt het vaak nog veel natuurlijker van af dan bij volwassenen. De blik in de ogen die je ziet veranderen. De blijheid met iets heel kleins dat je ze geeft. Ze kunnen al zo blij zijn met een pakje vouwblaadjes van voor mij nog geen 30 cent.

Of dat moment dat ik het buurjongetje zes waterappels uit een boom in mijn tuin gaf, amper in zijn handen passend. De blik in zijn ogen zag veranderen: ‘Is dit allemaal voor mij?’. De verwondering, de verbazing, de dankbaarheid, de blijdschap. Het zat allemaal in die ene blik. Die blik die zal ik niet snel meer vergeten. Daar was ik wel even stil van. Hoe een kind zo dankbaar kan zijn met iets wat (mij) niets kost. Iets waar ik zelfs met vlagen veel te veel van heb. Iets wat voor mij zo normaal is. Zes stukken fruit. In mijn beleving ‘maar’ zes stukken fruit.

Dat besef zet mij wel weer even met beide benen op de grond. Plaatst alles weer even in perspectief. Dat is voor de een zo normaal is, hoef voor de ander helemaal niet zo te zijn. Dat je met iets heel kleins zo blij kunt zijn. Die blik in die ogen, de dankbaarheid die daarvan afstraalde, die zal ik niet snel vergeten. Ik denk nog vaak met een glimlach terug aan dit bijzondere moment en besef me elke keer weer hoe ‘rijk’ ik hier ben.

Dankbaarheid van kinderen

Tot dat…

Een tijdje terug was ik rond aan het rijden in Oost-Bali. Bij een stop om een foto te maken werd ik aangesproken door een vrouw bij haar huis. Ze nodigden me uit om even bij hun te komen en zitten en ‘uit te rusten’. Niet dat het nodig was, maar het is heel onvriendelijk om zo’n uitnodiging af te slaan.

Terwijl zij met haar (schoon)moeder en schoonzus mandjes aan het vlechten waren, die ze weer verkochten, kreeg ik de ene na de andere vraag om m’n oren. Daar ben ik inmiddels ook wel aan gewend, dus dat is ook helemaal geen enkel probleem. Totdat ze heel brutaal vroeg of we slippers konden ruilen. Slippers ruilen zul je denken. Ja, ze wilde slippers ruilen. Slippers waar ik al negen maanden op loop, die inmiddels mijn voetafdrukken er diep in hebben staan. Maar die van mij waren wel dubbel zo duur* als die van haar en dat ze dan al bijna helemaal opgelopen waren, dat maakte haar niet uit.

*Mijn Fippers (een bekend Indonesisch merk) zijn 6 euro, dus duur kun je ze nog steeds niet noemen ;).

Als je denk dat het daarbij bleef, dan heb je het helemaal mis… Toen ik weg wilde gaan, vroeg ze of ze mijn zonnebril mocht hebben… Toen bleef m’n mond nog net niet open staan en kon ik nog beleefd antwoorden dat ik zelf zonder zonnebril hoofdpijn krijg. Wat ze gelukkig nog wel snapte.

Dit was voor mij even de andere kant van het anders zo dankbare en vriendelijke Balinese volk. Dit had ik echt nog nooit meegemaakt met de mensen die anders altijd zo blij zijn met dat wat ze hebben, ook al hebben ze niet veel.

Rijstvelden

Blank = superieur

Maar het is ook een cultuur waarin blank nog steeds als superieur wordt gezien. Bijna elke Balinees graag wit wil zijn. In elk cosmetisch product wel ‘whitening’ zit en ze het heel lastig vinden om je als gelijkwaardig te behandelen. Iets wat ik zelf nog steeds heel lastig vind. Want ik ben niet meer of minder dan hun. Omdat ik toevallig uit Europa kom, wit ben en meer geld heb, wil nog niet zeggen dat ik beter ben. Anders, ja dat wel. Maar is niet iedereen anders of zijn we niet allemaal gewoon gelijk?! Maar probeer ze dat maar eens wijs te maken…

Aapjes kijken in de dierentuin

Vaak genoeg sta ik te wachten voor ik ergens over kan steken en word ik door bijna elke Balinese man nagestaard zo ongeveer totdat ik weer uit beeld ben. Ze zitten dan nog net niet achterstevoren op hun motor. Waarom ben ik als blanke vrouw zo bijzonder? Ik ben toch geen aap in de dierentuin?! Zo voel ik me op dat soort momenten dan wel…

Het blijven lieve mensen

Maar dit alles maakt de Balinees niet minder vriendelijk, behulpzaam of gastvrij. De Balinese cultuur is echt een cultuur waar ik veel respect en waardering voor heb. Een cultuur waardoor ik me zo thuis voel op dit mooie eiland. Ik hoop dat als ik terug naar Nederland ga, dat ik ook maar een klein beetje van hun cultuur mee mag nemen.

Liefs Inske

Dankbaarheid op Bali

1 Comment

  1. Ineke Lieste

    Hier wordt ik wel even stil van .

    Wat een totaal andere wereld, en wat mooi beschreven.
    Blijf dat vooral doen , krijgen wij een klein beetje een beeld van jou leefwereld😊

    Reply

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees hier ook mijn andere blogs

Eén jaar Bali

Eén jaar Bali

Korte terugblikNa een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft....

read more
De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar...

read more
Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.Onrust De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een...

read more