Ik ga je missen!

Ik ga je missen! 

Tuurlijk, ik sta nog steeds voor 100% achter mijn keuze om naar Bali te gaan. Ik heb er ontzettend veel zin in en kijk echt uit naar het moment dat ik weer uit het vliegtuig stap, de Balinese warmte voel, de lucht inadem en echt weer ‘thuis’ kom. Ik ben de dagen aan het aftellen, en soms gaat dat langzaam en soms ook heel snel. Het komt echt steeds dichterbij. Maar zo af en toe heb ik ook even van die momentjes dat ik het er toch wel lastig mee heb dat ik ga. Slik.

Van die momenten dat ik mooie, kwetsbare gesprekken hebt met de mensen die dicht bij me staan. Dat iemand ineens tegen met zegt; ‘Ik ga je wel echt missen Inske!’. Die momenten dat ik niet meer zo goed weet wat ik moet zeggen, ik een brok in m’n keel krijg en even moet slikken. Die woorden komen af en toe zo hard binnen dat het best wel even een beetje pijn doet. Dan ben ik wel even van mijn stuk gebracht en weet ik het allemaal even niet zo goed meer.

Missen

Twijfel?

Ja dan begin ik wel eventjes een beetje te twijfelen. Doe ik hier wel goed aan? Het brengt me best wel een beetje van mijn stuk. Ik besef me zeker wel dat ik de keuzes die ik maak, voor mezelf moet maken en dat Bali nog steeds is waar ik heel graag wil zijn. Dat ik heel goed weet dat me niemand zo ineens even op andere gedachten kan gaan brengen. Daarvoor voel ik me veel te fijn op Bali. Anderzijds doe ik met mijn keuze dus ook de mensen om mij heen een beetje pijn en dat is wat mijn dan weer het meeste raakt en wat ik echt wel heel lastig vind. Ik weet niet zo goed wat ik dan moet zeggen of wat ik dan moet doen. Ik denk ook dat ik het zelf lastig vind om ‘Ik ga jou ook missen.’ te zeggen. Niet omdat ik het niet meen, maar soms vind ik het ook gewoon nog wel lastig om mijn gevoel te uiten. 

Missen

Mag ik jou even vasthouden?

Op een van die momenten kwam ik dit mooie en ontroerende kaartje van Alleszeggend tegen. Een kaartje die voor mij eigenlijk de hele lading dekt. Die precies dat zegt als ik er zelf even de woorden niet meer voor heb en sprakeloos ben. Een kaartje waar ik eigenlijk niet meer woorden aan vuil wil maken omdat het precies alles al zegt voor mij. Vaak is dat ook hetgeen wat ik dan het liefst zou willen doen. Iemand gewoon even een knuffel geven. Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat het nu nog kan.

Al schrijvend word ik teruggebracht naar al die momenten en al die mooie gesprekken. Zo ook naar dit ene gesprek dat iemand tegen mij zei; ‘Maar soms word ik er wel verdrietig van.’ Dan val ik wel even helemaal stil. Zelfs nu weer, nu ik niet meer de woorden kan vinden om verder te schrijven. Dat het iemand verdriet doet dat je gaat. Daar zijn voor mij geen woorden voor die omschrijven wat dat met mij doet. Hoe graag ik het ook zou willen, ik word er stil van, even helemaal leeg.

Anderzijds geeft dat natuurlijk ook de band weer die je met mensen hebt. Als mensen het niet erg zouden vinden om dat je zou gaan, zou ook eigenlijk niet goed zijn, toch?! Dus hoe erg het me ook raakt, hoe stil ik er ook van word, eigenlijk is het juist zo ontzettend mooi. De banden die ik met de mensen in Nederland opgebouwd heb, worden niet verbroken door de afstand die nu tussen ons in gaat staan, die banden die blijven bestaan. Die blijven voelbaar. Ook met 6 uur tijdsverschil, 12.000 km en ca. 24 uur reistijd.

 

Ik ga ook jullie ontzettend erg missen!

Liefs Inske

Ik ga je missen!

Tuurlijk, ik sta nog steeds voor 100% achter mijn keuze om naar Bali te gaan. Ik heb er ontzettend veel zin in en kijk echt uit naar het moment dat ik weer uit het vliegtuig stap, de Balinese warmte voel, de lucht inadem en echt weer ‘thuis’ kom. Ik ben de dagen aan het aftellen, en soms gaat dat langzaam en soms ook heel snel. Het komt echt steeds dichterbij. Maar zo af en toe heb ik ook even van die momentjes dat ik het er toch wel lastig mee heb dat ik ga. Slik.

Van die momenten dat ik mooie, kwetsbare gesprekken hebt met de mensen die dicht bij me staan. Dat iemand ineens tegen met zegt; ‘Ik ga je wel echt missen Inske!’. Die momenten dat ik niet meer zo goed weet wat ik moet zeggen, ik een brok in m’n keel krijg en even moet slikken. Die woorden komen af en toe zo hard binnen dat het best wel even een beetje pijn doet. Dan ben ik wel even van mijn stuk gebracht en weet ik het allemaal even niet zo goed meer.

Missen

Twijfel?

Ja dan begin ik wel eventjes een beetje te twijfelen. Doe ik hier wel goed aan? Het brengt me best wel een beetje van mijn stuk. Ik besef me zeker wel dat ik de keuzes die ik maak, voor mezelf moet maken en dat Bali nog steeds is waar ik heel graag wil zijn. Dat ik heel goed weet dat me niemand zo ineens even op andere gedachten kan gaan brengen. Daarvoor voel ik me veel te fijn op Bali. Anderzijds doe ik met mijn keuze dus ook de mensen om mij heen een beetje pijn en dat is wat mijn dan weer het meeste raakt en wat ik echt wel heel lastig vind. Ik weet niet zo goed wat ik dan moet zeggen of wat ik dan moet doen. Ik denk ook dat ik het zelf lastig vind om ‘Ik ga jou ook missen.’ te zeggen. Niet omdat ik het niet meen, maar soms vind ik het ook gewoon nog wel lastig om mijn gevoel te uiten.

Missen

Mag ik jou even vasthouden?

Op een van die momenten kwam ik dit mooie en ontroerende kaartje van Alleszeggend tegen. Een kaartje die voor mij eigenlijk de hele lading dekt. Die precies dat zegt als ik er zelf even de woorden niet meer voor heb en sprakeloos ben. Een kaartje waar ik eigenlijk niet meer woorden aan vuil wil maken omdat het precies alles al zegt voor mij. Vaak is dat ook hetgeen wat ik dan het liefst zou willen doen. Iemand gewoon even een knuffel geven. Gewoon omdat het kan. Gewoon omdat het nu nog kan.

Al schrijvend word ik teruggebracht naar al die momenten en al die mooie gesprekken. Zo ook naar dit ene gesprek dat iemand tegen mij zei; ‘Maar soms word ik er wel verdrietig van.’ Dan val ik wel even helemaal stil. Zelfs nu weer, nu ik niet meer de woorden kan vinden om verder te schrijven. Dat het iemand verdriet doet dat je gaat. Daar zijn voor mij geen woorden voor die omschrijven wat dat met mij doet. Hoe graag ik het ook zou willen, ik word er stil van, even helemaal leeg.

Anderzijds geeft dat natuurlijk ook de band weer die je met mensen hebt. Als mensen het niet erg zouden vinden om dat je zou gaan, zou ook eigenlijk niet goed zijn, toch?! Dus hoe erg het me ook raakt, hoe stil ik er ook van word, eigenlijk is het juist zo ontzettend mooi. De banden die ik met de mensen in Nederland opgebouwd heb, worden niet verbroken door de afstand die nu tussen ons in gaat staan, die banden die blijven bestaan. Die blijven voelbaar. Ook met 6 uur tijdsverschil, 12.000 km en ca. 24 uur reistijd.

 Ik ga ook jullie ontzettend erg missen!

Liefs Inske

0 Comments

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees hier ook mijn andere blogs

Eén jaar Bali

Eén jaar Bali

Korte terugblikNa een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft....

read more
De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar...

read more
Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.Onrust De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een...

read more