Grenzen verleggen en drempels neerleggen

Even stilstaan en terugblikken 

Alweer drie maanden op Bali! Vorig jaar ging ik na drie maanden weer terug naar Nederland. Toen voelde drie maanden veel te kort. Hoe anders is het nu waarbij ik niet weet wanneer ik weer terugkeer naar het koude kikkerlandje. Het geeft heel veel rust om zelf te kunnen bepalen wanneer ik weer terug zou willen en niet de datum al vast te hebben staan en het eigenlijk te kort vinden. De afgelopen drie maanden zijn weer voorbij gevlogen en soms is het even nodig om stil te staan bij alles wat er gebeurd is. Kijken waar ik nu sta, welke hobbels ik de afgelopen tijd genomen heb en welke grenzen er verlegd zijn. Van buiten en vanuit Nederland lijkt het misschien alsof het alleen maar leuk is, maar ik loop hier in een ‘vreemd’ land met andere cultuur nog vaak genoeg tegen mezelf aan.

Grenzen verleggen | de comfortzone

Drempels neerleggen

Wie mij een beetje kent, weet dat ik heel goed muurtjes kan bouwen of drempels neer kan leggen. Letterlijk? Nee, natuurlijk niet! Figuurlijk! Moet ik iets nieuws gaan doen? Iets wat ik nog nooit gedaan heb? Grenzen verleggen? Super eng! Dan leg ik eerst even een drempel neer voor mezelf. Nee, niet meteen doorstomen en gewoon doen, eerst twijfelen of ik het wel kan. Wat beren erbij op de weg zetten. Wat als dit? Of wat dan als dat? Als het kan stel ik het dan ook al te graag nog maar even uit. Heeft dat zin dan? Wacht ik dan op het juiste moment? Wacht ik totdat ik er wel klaar voor ben? Wanneer komt dat juiste moment dan? Geen idee, maar dan kan ik lang wachten! Wat ik wel weet is dat er altijd wel weer een moment komt dat ik bedenk dat ik er die dag voor ga, dat ik over de drempels heen stap, de beren van de weg ruim en mijn grenzen verleg. Uiteindelijk is het altijd nog goed gekomen. Soms gaat iets heel snel en soms duurt het allemaal wat langer.

Vragen om hulp

Waar ik dan zoal drempels voor neerleg? Bijvoorbeeld het kopen van de fotolijstjes. Dat heeft zeker een paar weken geduurd voordat ik die in huis had. Ik wist niet zo goed waar ik ze moest kopen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik ze online wilde bestellen. Een soort bol.com hebben ze hier ook wel: Tokopedia. Lekker veilig, hoef ik de winkel niet in, niet te communiceren in een vreemde taal en misschien nog wel fijner, ik hoef ook niet af te dingen. Maar durf ik dat wel aan? Is online aankopen doen wel betrouwbaar? Zijn alle webwinkels wel te vertrouwen? Worden ze dan wel bij mij thuisbezorgd? Mijn adres is niet te vinden op Google Maps, dus ik heb nog steeds geen idee of post daadwerkelijk aan gaat komen. Met zoveel vragen en onzekerheden was deze optie al snel van tafel.  

Fotolijstjes

Welke winkel?

Toen liep ik tegen mijn volgende probleem aan. Waar kan ik hier fotolijstjes kopen? Even googelen? Helaas, de meeste winkels hebben geen website, dus zijn op Google niet te vinden. Op de motor rondrijden en naar binnen kijken? Klinkt leuk, is ook leuk, maar geen goed idee! Het verkeer is hier zo druk dat ik daar echt wel alle aandacht bij moet houden. Loop ik tegen mijn volgende drempel aan: vragen om hulp. Dus zoek ik eerst naar alle andere opties waarbij ik niemand nodig heb, voordat ik uiteindelijk uitkom bij de optie vragen om hulp. Ik kan het mezelf af en toe best wel een beetje moeilijk maken. Waarom maak je het jezelf dan niet gewoon wat makkelijker? Vragen is toch niet zo moeilijk? Schijnbaar wel. Geen zorgen hoor, uiteindelijk stap ik wel over die drempel heen en kom ik er wel. Het duurt alleen even.

De taalbarrière

Die taalbarrière is voor mij af en toe nog best wel een dingetje hoor. Voor de alledaagse dingen kan ik mij heel goed redden, maar als er weer iets geregeld moet worden of ik moet iets nieuws kopen waarvan ik de woorden niet weet, dan moet ik eerst weer die drempel over om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Want wat als ze een vraag stellen en ik of de vraag niet begrijp of niet weet hoe ik moet antwoorden? Een klein beetje angst om dicht te slaan en niet eens meer weten hoe je moet zeggen dat je het niet begrijpt is er wel. Maarja, ik moet wel, als ik het niet doe, doet niemand het. 

Afdingen

Dan denk je dat je er bent, alle drempels gehad hebt. Nee hoor, ik had er nog eentje liggen: afdingen. Iets wat in Azië heel normaal is, maar wat ik heel erg vind om te doen en dus ook liever niet doe. Uiteindelijk dan ook vaak net iets meer betaal omdat ik de prijs gewoon accepteer. Dus voordat ik naar de winkel ga, kan ik er al heel erg tegenop zien om te moeten afdingen. Ik hoop dan ook altijd dat ze ‘vaste’ prijzen hebben en afdingen niet nodig is. Wat gelukkig in deze winkel zo bleek te zijn. Weer druk gemaakt om niets!

Grenzen verleggen | De Balinese bruiloft

Nog meer drempels

Dit was maar een voorbeeld waarbij ik voor mezelf al een aantal drempels heb neergelegd en als je denkt dat je het dan gehad hebt? Nee hoor, bij het volgende artikel dat ik wil kopen, beginnen we weer van voor af aan. Waar kan ik het kopen? Kan ik de juiste woorden wel goed uitspreken? Snappen zij wat ik wil en begrijp ik wat zij vragen? Moet ik afdingen? Zo heb ik drempels gebouwd om bamboe te kopen, hout te kopen, foto’s te printen, een stoel voor buiten uit te zoeken, een gasfles te wisselen en ga zo nog maar even door.

Niet alleen voor dingen kopen kan ik drempels bouwen. Ik was uitgenodigd voor een Balinese bruiloft door de ouders van een stel dat ik helemaal niet ken. Ik ken daar afgezien van de ouders überhaupt niemand en ik spreek de taal nog niet echt goed. Zit ik daar als enige buitenlander. Uiteindelijk overwint de nieuwsgierigheid om een keer een Balinese bruiloft mee te maken het van alle onzekerheden. Ik ben ook absoluut blij dat ik gegaan ben, het was hele bijzondere ervaring die ik zeker niet had willen missen. Maar het was wel weer even een drempel waar ik overheen moest stappen.

Alle begin is lastig

Alle eerste keren blijven hier voor mij best lastig. Altijd eerst weer dat drempeltje over om tot dat te komen wat ik in mijn hoofd heb. Jezelf tegenkomen omdat je het liefst doet wat makkelijk en bekend is, want dat is comfortabel. Maar met makkelijk en bekend kom ik er hier niet. Elke dag is er wel weer iets wat onbekend of nieuw is voor mij, waar ik tegenaan loop. Soms zit het in de kleine dingen en sta ik weer met vraagtekens boven mijn hoofd voor de kraam met bananen omdat ik niet weet welke soort ik nodig heb voor mijn pannenkoeken. En soms zijn de drempels wat hoger. Soms stel ik ze uit en soms stap ik er vrij makkelijk overheen. Het liefst wil ik graag alles zelf doen, maar dat gaat gewoon niet. Dus ik zal moeten vragen, maar we weten inmiddels dat vragen ook zo’n drempel is. Dus dat is niet altijd even makkelijk.

Grenzen verleggen

Aan de muur hangt een lijstje (ja, één van die eerste fotolijstjes) met de tekst; ‘Wat ben jij dapper’, gekregen voordat ik naar Bali vertrok. Maar op zulke drempelmomenten voel ik me echt niet dapper en ben ik weer aan het strijden met mezelf. Het stemmetje dat zegt: ‘Waarom ga je nu niet gewoon?’ en aan de andere kant ‘Dan ben je er blijkbaar nog niet klaar voor’. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik mezelf dan zo aan het pesten ben door te gaan doen wat zo oncomfortabel voelt, maar als ik iets wil bereiken zal ik toch moeten. En achteraf ben ik altijd weer blij dat ik het gedaan heb en heb ik mijn eigen grenzen weer een klein beetje verlegd. Zo ben ik elke dag letterlijk en figuurlijk bezig met mijn grenzen verleggen.

 

Liefs Inske

Grenzen verleggen
Banner Inske

Even terugblikken 

Alweer drie maanden op Bali! Vorig jaar ging ik na drie maanden weer terug naar Nederland. Toen voelde drie maanden veel te kort. Hoe anders is het nu waarbij ik niet weet wanneer ik weer terugkeer naar het koude kikkerlandje. Het geeft heel veel rust om zelf te kunnen bepalen wanneer ik weer terug zou willen en niet de datum al vast te hebben staan en het eigenlijk te kort vinden. De afgelopen drie maanden zijn weer voorbij gevlogen en soms is het even nodig om stil te staan bij alles wat er gebeurd is. Kijken waar ik nu sta, welke hobbels ik de afgelopen tijd genomen heb en welke grenzen er verlegd zijn. Van buiten en vanuit Nederland lijkt het misschien alsof het alleen maar leuk is, maar ik loop hier in een ‘vreemd’ land met andere cultuur nog vaak genoeg tegen mezelf aan.

Drempels neerleggen

Wie mij een beetje kent, weet dat ik heel goed muurtjes kan bouwen of drempels neer kan leggen. Letterlijk? Nee, natuurlijk niet! Figuurlijk! Moet ik iets nieuws gaan doen? Iets wat ik nog nooit gedaan heb? Grenzen verleggen? Super eng! Dan leg ik eerst even een drempel neer voor mezelf. Nee, niet meteen doorstomen en gewoon doen, eerst twijfelen of ik het wel kan. Wat beren erbij op de weg zetten. Wat als dit? Of wat dan als dat? Als het kan stel ik het dan ook al te graag nog maar even uit. Heeft dat zin dan? Wacht ik dan op het juiste moment? Wacht ik totdat ik er wel klaar voor ben? Wanneer komt dat juiste moment dan? Geen idee, maar dan kan ik lang wachten! Wat ik wel weet is dat er altijd wel weer een moment komt dat ik bedenk dat ik er die dag voor ga, dat ik over de drempels heen stap, de beren van de weg ruim en mijn grenzen verleg. Uiteindelijk is het altijd nog goed gekomen. Soms gaat iets heel snel en soms duurt het allemaal wat langer.

Grenzen verleggen | de comfortzone

Fotolijstjes kopen

Waar ik dan zoal drempels voor neerleg? Bijvoorbeeld het kopen van de fotolijstjes. Dat heeft zeker een paar weken geduurd voordat ik die in huis had. Ik wist niet zo goed waar ik ze moest kopen. Ik heb heel lang getwijfeld of ik ze online wilde bestellen. Een soort bol.com hebben ze hier ook wel: Tokopedia. Lekker veilig, hoef ik de winkel niet in, niet te communiceren in een vreemde taal en misschien nog wel fijner, ik hoef ook niet af te dingen. Maar durf ik dat wel aan? Is online aankopen doen wel betrouwbaar? Zijn alle webwinkels wel te vertrouwen? Worden ze dan wel bij mij thuisbezorgd? Mijn adres is niet te vinden op Google Maps, dus ik heb nog steeds geen idee of post daadwerkelijk aan gaat komen. Met zoveel vragen en onzekerheden was deze optie al snel van tafel.

Grenzen verleggen | Fotolijstjes

Vragen om hulp

Toen liep ik tegen mijn volgende probleem aan. Waar kan ik hier fotolijstjes kopen? Even googelen? Helaas, de meeste winkels hebben geen website, dus zijn op Google niet te vinden. Op de motor rondrijden en naar binnen kijken? Klinkt leuk, is ook leuk, maar geen goed idee! Het verkeer is hier zo druk dat ik daar echt wel alle aandacht bij moet houden. Loop ik tegen mijn volgende drempel aan: vragen om hulp. Dus zoek ik eerst naar alle andere opties waarbij ik niemand nodig heb, voordat ik uiteindelijk uitkom bij de optie vragen om hulp. Ik kan het mezelf af en toe best wel een beetje moeilijk maken. Waarom maak je het jezelf dan niet gewoon wat makkelijker? Vragen is toch niet zo moeilijk? Schijnbaar wel. Geen zorgen hoor, uiteindelijk stap ik wel over die drempel heen en kom ik er wel. Het duurt alleen even.

De taalbarrière

Die taalbarrière is voor mij af en toe nog best wel een dingetje hoor. Voor de alledaagse dingen kan ik mij heel goed redden, maar als er weer iets geregeld moet worden of ik moet iets nieuws kopen waarvan ik de woorden niet weet, dan moet ik eerst weer die drempel over om daadwerkelijk tot actie over te gaan. Want wat als ze een vraag stellen en ik of de vraag niet begrijp of niet weet hoe ik moet antwoorden? Een klein beetje angst om dicht te slaan en niet eens meer weten hoe je moet zeggen dat je het niet begrijpt is er wel. Maarja, ik moet wel, als ik het niet doe, doet niemand het. 

Afdingen

Dan denk je dat je er bent, alle drempels gehad hebt. Nee hoor, ik had er nog eentje liggen: afdingen. Iets wat in Azië heel normaal is, maar wat ik heel erg vind om te doen en dus ook liever niet doe. Uiteindelijk dan ook vaak net iets meer betaal omdat ik de prijs gewoon accepteer. Dus voordat ik naar de winkel ga, kan ik er al heel erg tegenop zien om te moeten afdingen. Ik hoop dan ook altijd dat ze ‘vaste’ prijzen hebben en afdingen niet nodig is. Wat gelukkig in deze winkel zo bleek te zijn. Weer druk gemaakt om niets!

Nog meer drempels

Dit was maar een voorbeeld waarbij ik voor mezelf al een aantal drempels heb neergelegd en als je denkt dat je het dan gehad hebt? Nee hoor, bij het volgende artikel dat ik wil kopen, beginnen we weer van voor af aan. Waar kan ik het kopen? Kan ik de juiste woorden wel goed uitspreken? Snappen zij wat ik wil en begrijp ik wat zij vragen? Moet ik afdingen? Zo heb ik drempels gebouwd om bamboe te kopen, hout te kopen, foto’s te printen, een stoel voor buiten uit te zoeken, een gasfles te wisselen en ga zo nog maar even door.

 Niet alleen voor dingen kopen kan ik drempels bouwen. Ik was uitgenodigd voor een Balinese bruiloft door de ouders van een stel dat ik helemaal niet ken. Ik ken daar afgezien van de ouders überhaupt niemand en ik spreek de taal nog niet echt goed. Zit ik daar als enige buitenlander. Uiteindelijk overwint de nieuwsgierigheid om een keer een Balinese bruiloft mee te maken het van alle onzekerheden. Ik ben ook absoluut blij dat ik gegaan ben, het was hele bijzondere ervaring die ik zeker niet had willen missen. Maar het was wel weer even een drempel waar ik overheen moest stappen.

De Balinese bruiloft

Alle begin is lastig

Alle eerste keren blijven hier voor mij best lastig. Altijd eerst weer dat drempeltje over om tot dat te komen wat ik in mijn hoofd heb. Jezelf tegenkomen omdat je het liefst doet wat makkelijk en bekend is, want dat is comfortabel. Maar met makkelijk en bekend kom ik er hier niet. Elke dag is er wel weer iets wat onbekend of nieuw is voor mij, waar ik tegenaan loop. Soms zit het in de kleine dingen en sta ik weer met vraagtekens boven mijn hoofd voor de kraam met bananen omdat ik niet weet welke soort ik nodig heb voor mijn pannenkoeken. En soms zijn de drempels wat hoger. Soms stel ik ze uit en soms stap ik er vrij makkelijk overheen. Het liefst wil ik graag alles zelf doen, maar dat gaat gewoon niet. Dus ik zal moeten vragen, maar we weten inmiddels dat vragen ook zo’n drempel is. Dus dat is niet altijd even makkelijk.

Grenzen verleggen

Aan de muur hangt een lijstje (ja, één van die eerste fotolijstjes) met de tekst; ‘Wat ben jij dapper’, gekregen voordat ik naar Bali vertrok. Maar op zulke drempelmomenten voel ik me echt niet dapper en ben ik weer aan het strijden met mezelf. Het stemmetje dat zegt: ‘Waarom ga je nu niet gewoon?’ en aan de andere kant ‘Dan ben je er blijkbaar nog niet klaar voor’. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik mezelf dan zo aan het pesten ben door te gaan doen wat zo oncomfortabel voelt, maar als ik iets wil bereiken zal ik toch moeten. En achteraf ben ik altijd weer blij dat ik het gedaan heb en heb ik mijn eigen grenzen weer een klein beetje verlegd. Zo ben ik elke dag letterlijk en figuurlijk bezig met mijn grenzen verleggen.

Liefs Inske

Grenzen verleggen

0 Comments

Submit a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Lees hier ook mijn andere blogs

Eén jaar Bali

Eén jaar Bali

Korte terugblikNa een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft....

read more
De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar...

read more
Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.Onrust De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een...

read more