Eén jaar Bali

Eén jaar Bali

Korte terugblik

Na een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft. Een jaar die me zoveel heeft gebracht op zoveel verschillende vlakken. Het is zeker niet altijd makkelijk geweest en ik heb ook zo mijn dipjes gehad. Veel in mijn hoofd, chaos in m’n gedachten, gedachten vs. gevoel. Maar bovenal kan ik wel zeggen dat het een heel fijn jaar was die mij heel veel heeft gebracht.

1 jaar Bali
Uitzicht rijstvelden

Veel Geleerd

Geleerd in de meest concrete vorm door grotendeels buiten te leven en te ontdekken in en met de natuur. Ik voelde me soms net weer een klein kind die spelenderwijs aan het leren was over het leven in de zee en op het strand. Ik heb zeesterren zien bewegen, en ze voelen kromtrekken als je ze oppakt. In principe is het eigenlijk allemaal niet zo anders dan hoe wij in Nederland opgroeien. Ik verzamelde vroeger met mijn beste vriendinnetje pissebedden in de tuin, hier verzamelen de kinderen krabbetjes en zeedieren op het strand en in de zee.

Daarnaast natuurlijk een hele nieuwe taal geprobeerd te leren. Gaandeweg heb ik me steeds beter kunnen redden in het Indonesisch. Kan ik de taal volledig? Nee zeker niet, maar de basis zit er in en in dat wat ik in mijn dagelijks leven hier doe kan ik me daar volledig mee redden.

Ook heb ik veel over mezelf geleerd. Ik ben mezelf tegengekomen, heb over drempels moeten stappen en beren van de weg moeten halen. Ik heb moest leren om te durven vragen. Het Balinese leven is veel meer in het hier en nu en niet in de toekomst, ook dat was weer even schakelen. Ik ben makkelijker en opener geworden. Heb minder moeite met onderwerpen die in Nederland gevoelig liggen, want privacy kennen ze hier niet. Wat in het begin best lastig was. Ze vragen je alles en zeker dingen die je in Nederland niet zomaar aan een vreemde vraagt. Maar ook hier wen je uiteindelijk aan en ga je in mee. Want dat is hoe het hier gaat en als je er tegenin gaat, maak je het jezelf alleen maar lastiger. Het heeft me ook laten zien dat het dus ook echt heel anders kan dan ik gewend ben.

Ik ben flexibeler geworden. Vaker wel dan niet, ging het niet zoals ik vooraf gepland of in gedachten had. Een agenda aan het begin van de week opstellen? Grote kans dat er op maandag alweer geschoven werd. Ik heb leren accepteren dat het gaat zoals het gaat en niet altijd zoals ik dat in mijn hoofd had en dat het ook prima is.

Dieren

In de tropen, met de hele dag de deuren open komt er ook van alles binnen wandelen en krijg ik geregeld (on)gewenst bezoek. De hond van de buren vindt het normaal om over de muur te springen door mijn tuin te wandelen en bij de buren aan de andere kant weer over de muur te klimmen. Ooit al wel eens een hond zien klimmen? Nou op Bali kan het.

Ik heb een gekko als huisdier gehad, in de hoek bovenop de keukenkastjes had hij zijn eigen plekje, helaas heeft hij ook weer besloten om te vertrekken. Tjitjaks leven hier altijd, zie je ergens weer iets wegschieten, grote kans dat het een tjitjak was. Alhoewel, die ene keer was het een muis… Toen heb ik wel eventjes gegild haha. Voor spinnen draai ik m’n hand niet meer om, zelfs voor die hele grote niet meer. Waar ik in het begin er alles aan deed om ze het huis uit te vegen, laat ik ze nu lekker zitten.

gekko

Wat vind ik belangrijk?

Opgegroeid in de Westerse wereld met haar normen & waarden, gebruiken, gewoontes en tradities. Verhuisd naar Bali waar de mensen heel anders in het leven staan. Iets wat me zeker aan het denken heeft gezet. Wat vind ik belangrijk? Welke stukje Nederland is echt onderdeel van mij? Wat zie ik hier op Bali wat ik ook wel heel mooi of belangrijk vind en weer mee kan nemen straks naar Nederland? Want ik heb gemerkt dat het soms ook anders kan en dat dat zeker niet minder is. Sommige dingen ben ik me heel bewust van, maar waarschijnlijk zijn er ook nog heel veel dingen onbewust. En merk ik in Nederland pas hoe anders het weer is.

1 jaar Bali

Vriendschap

Letterlijk afstand nemen van alles wat zo vertrouwd is, heeft me ook aan het denken gezet over vriendschappen. Waarbij sommige vriendschappen juist hechter zijn geworden op afstand. Waarbij je elkaar soms een hele tijd niet spreekt, maar als je elkaar spreekt je voelt dat het goed zit. Ik heb met sommigen juist meer contact gehad dan dat ik in Nederland had. Hoe bijzonder is dat?! In een enkel geval heeft deze letterlijke afstand ook echt afstand gecreëerd in de band en me twijfels gegeven over hoe ik bepaalde vriendschappen weer voort wil zetten in Nederland.

Mooie Tripjes

Met tripjes naar Singapore en Kuala Lumpur heb ik behalve Bali ook weer een klein stukje meer van de wereld gezien. Twee giga steden, in een bepaald opzicht zo hetzelfde, maar ook weer zo anders. Een paar dagen door zo’n stad wandelen en nieuwe dingen ontdekken zijn heel leuk, maar daarna was het ook wel weer heel fijn om terug naar Bali te gaan. Grote steden zijn niet echt mijn ding.

Ook heb ik dit jaar weer een stukje Bali ontdekt, plekjes waar ik nog nooit geweest was. Een regio die ik nog helemaal niet gezien had: Karangasem, Oost-Bali met zowel Amed en Sidemen als uitgangsbasis. Een stukje onontdekt Bali, weinig toerisme en geweldig mooie natuur. Echte aanraders. Maar uiteindelijk ben ik vooral veel in Noord-Bali geweest, want dat was waar ik wilde zijn en wat mijn thuis is.

Kuala Lumpur

Missen

Heb ik Nederland gemist? Nee, eigenlijk geen seconde. Wel heb ik familie en vrienden in Nederland gemist. Bij mooie momenten, maar ook zeker als het wat minder ging. Dan wil je toch graag bij iemand zijn en even een arm om iemand heen kunnen slaan. Op dit soort momenten heb ik ook zeker getwijfeld. Waarom ben ik ook alweer naar de andere kant van de wereld verhuisd, zo ver bij iedereen vandaan. Het is heel fijn dat we in een tijdperk leven waarin we kunnen videobellen, maar dat is toch wel heel anders dan er echt zijn.

Andersom ga ik Bali zeker missen. Dit voelt al heel anders dan weggaan uit Nederland. Er zijn zoveel meer dingen die ik hier ‘achterlaat’ voor mijn gevoel. Een fijne en relaxte cultuur. Alle mensen die zo vriendelijk en dankbaar zijn, ook al ken je ze niet. Het buitenleven, met een heerlijke temperatuur en waar het altijd warm is. Zo maar even naar het strand kunnen. Mijn biologische klok, waarbij ik nooit een wekker hoef te zetten omdat ik altijd uit mezelf tussen 6:00 uur en 6:30 uur wakker word omdat het dan licht wordt. Het eten, met natuurlijk een gegrild visje als mijn favoriet. En ook bovenal hier de mensen.

Palmbomen

Ups, Downs en Twijfels

Het afgelopen jaar is met ups en downs gegaan. Ik heb ontzettend genoten, maar ook heel veel getwijfeld. Waar wil ik nu zijn, maar ook waar wil ik mij echt settelen en mijn leven opbouwen? Ik ben naar Bali gegaan omdat ik dacht dat ik mij hier meer thuis voelde dan in Nederland, maar ben er toch achter komen dat dit het ook niet helemaal is. Wat best veel onrust heeft gegeven. De keuze maken om weer terug naar Nederland te gaan, heeft hierin heel veel rust gegeven.

Alleen, nu het allemaal zo dichtbij komt, zijn er ook zeker weer twijfels. Heb ik wel de juiste keuze gemaakt. Ik weet waarom ik de keuze een half jaar geleden gemaakt heb. En weet ook dat ik het heel eng vond om deze keuze te maken met pas gevolgen in het nieuwe jaar. Ik weet vanuit welke overwegingen, welke angsten en met welke nieuwe uitdagingen. Maar toch weet ik het nu allemaal niet zo zeker meer. Wil ik dit wel echt?

Tweede Familie

Juist in dat laatste half jaar waarin ik meer rust heb ervaren, heb ik ook veel meer mijn plekje hier gevonden. Een eigen ritme opgebouwd, mijn leven hier meer vormgegeven. Meer mensen leren kennen. Een tweede familie erbij gekregen. Mensen die mij hier zo thuis laten voelen. Iemand die letterlijk zei: ‘Wat van mij is, is ook van jou’. Kinderen die ik op heb zien groeien, baby’s die mij herkennen omdat ik bijna dagelijks langskom. Ik mag alleen nog niet helpen met opruimen en schoonmaken, als ik dat doe, wordt alles me uit mijn handen genomen. Een beetje gast blijf ik blijkbaar toch wel.

Zwevend tussen twee werelden

Met Bali als mijn tweede thuis, blijf ik voor mijn gevoel zweven tussen twee werelden. Met op de ene plek al mijn familie en vrienden en de andere plek waar ik zelf zo op mijn plek zit en inmiddels ook een tweede familie heb. Waarbij ik als ik op Bali ben familie en vrienden mis maar als ik in Nederland ben Bali mis. Het hoofdstuk ‘een jaar Bali’ is geschreven, maar het boek is nog zeker niet dicht.

 

Liefs Inske

1 jaar Bali

Korte terugblik

Na een jaar Bali is de voorlopig laatste maand aangebroken. Terugkijkend op het afgelopen jaar is het een ontzettend mooi en waardevol jaar geweest. Een jaar die ik me altijd zal blijven herinneren, die een plekje in mijn hart heeft. Een jaar die me zoveel heeft gebracht op zoveel verschillende vlakken. Het is zeker niet altijd makkelijk geweest en ik heb ook zo mijn dipjes gehad. Veel in mijn hoofd, chaos in m’n gedachten, gedachten vs. gevoel. Maar bovenal kan ik wel zeggen dat het een heel fijn jaar was die mij heel veel heeft gebracht.

1 jaar Bali

Veel Geleerd

Geleerd in de meest concrete vorm door grotendeels buiten te leven en te ontdekken in en met de natuur. Ik voelde me soms net weer een klein kind die spelenderwijs aan het leren was over het leven in de zee en op het strand. Ik heb zeesterren zien bewegen, en ze voelen kromtrekken als je ze oppakt. In principe is het eigenlijk allemaal niet zo anders dan hoe wij in Nederland opgroeien. Ik verzamelde vroeger met mijn beste vriendinnetje pissebedden in de tuin, hier verzamelen de kinderen krabbetjes en zeedieren op het strand en in de zee.

Daarnaast natuurlijk een hele nieuwe taal geprobeerd te leren. Gaandeweg heb ik me steeds beter kunnen redden in het Indonesisch. Kan ik de taal volledig? Nee zeker niet, maar de basis zit erin en in dat wat ik in mijn dagelijks leven hier doe kan ik me daar volledig mee redden.

Ook heb ik veel over mezelf geleerd. Ik ben mezelf tegengekomen, heb over drempels moeten stappen en beren van de weg moeten halen. Ik heb moest leren om te durven vragen. Het Balinese leven is veel meer in het hier en nu en niet in de toekomst, ook dat was weer even schakelen. Ik ben makkelijker en opener geworden. Heb minder moeite met onderwerpen die in Nederland gevoelig liggen, want privacy kennen ze hier niet. Wat in het begin best lastig was. Ze vragen je alles en zeker dingen die je in Nederland niet zomaar aan een vreemde vraagt. Maar ook hier wen je uiteindelijk aan en ga je in mee. Want dat is hoe het hier gaat en als je er tegenin gaat, maak je het jezelf alleen maar lastiger. Het heeft me ook laten zien dat het dus ook echt heel anders kan dan ik gewend ben.

Ik ben flexibeler geworden. Vaker wel dan niet, ging het niet zoals ik vooraf gepland of in gedachten had. Een agenda aan het begin van de week opstellen? Grote kans dat er op maandag alweer geschoven werd. Ik heb leren accepteren dat het gaat zoals het gaat en niet altijd zoals ik dat in mijn hoofd had en dat het ook prima is.

Uitzicht rijstvelden

Dieren

In de tropen, met de hele dag de deuren open komt er ook van alles binnen wandelen en krijg ik geregeld (on)gewenst bezoek. De hond van de buren vindt het normaal om over de muur te springen door mijn tuin te wandelen en bij de buren aan de andere kant weer over de muur te klimmen. Ooit al wel eens een hond zien klimmen? Nou op Bali kan het.

Ik heb een gekko als huisdier gehad, in de hoek bovenop de keukenkastjes had hij zijn eigen plekje, helaas heeft hij ook weer besloten om te vertrekken. Tjitjaks leven hier altijd, zie je ergens weer iets wegschieten, grote kans dat het een tjitjak was. Alhoewel, die ene keer was het een muis… Toen heb ik wel eventjes gegild haha. Voor spinnen draai ik m’n hand niet meer om, zelfs voor die hele grote niet meer. Waar ik in het begin er alles aan deed om ze het huis uit te vegen, laat ik ze nu lekker zitten.

gekko

Wat vind ik belangrijk?

Opgegroeid in de Westerse wereld met haar normen & waarden, gebruiken, gewoontes en tradities. Verhuisd naar Bali waar de mensen heel anders in het leven staan. Iets wat me zeker aan het denken heeft gezet. Wat vind ik belangrijk? Welke stukje Nederland is echt onderdeel van mij? Wat zie ik hier op Bali wat ik ook wel heel mooi of belangrijk vind en weer mee kan nemen straks naar Nederland? Want ik heb gemerkt dat het soms ook anders kan en dat dat zeker niet minder is. Sommige dingen ben ik me heel bewust van, maar waarschijnlijk zijn er ook nog heel veel dingen onbewust. En merk ik in Nederland pas hoe anders het weer is.

Vriendschap

Letterlijk afstand nemen van alles wat zo vertrouwd is, heeft me ook aan het denken gezet over vriendschappen. Waarbij sommige vriendschappen juist hechter zijn geworden op afstand. Waarbij je elkaar soms een hele tijd niet spreekt, maar als je elkaar spreekt je voelt dat het goed zit. Ik heb met sommigen juist meer contact gehad dan dat ik in Nederland had. Hoe bijzonder is dat?! In een enkel geval heeft deze letterlijke afstand ook echt afstand gecreëerd in de band en me twijfels gegeven over hoe ik bepaalde vriendschappen weer voort wil zetten in Nederland.

1 jaar Bali

Mooie tripjes

Met tripjes naar Singapore en Kuala Lumpur heb ik behalve Bali ook weer een klein stukje meer van de wereld gezien. Twee giga steden, in een bepaald opzicht zo hetzelfde, maar ook weer zo anders. Een paar dagen door zo’n stad wandelen en nieuwe dingen ontdekken zijn heel leuk, maar daarna was het ook wel weer heel fijn om terug naar Bali te gaan. Grote steden zijn niet echt mijn ding.

Ook heb ik dit jaar weer een stukje Bali ontdekt, plekjes waar ik nog nooit geweest was. Een regio die ik nog helemaal niet gezien had: Karangasem, Oost-Bali met zowel Amed en Sidemen als uitgangsbasis. Een stukje onontdekt Bali, weinig toerisme en geweldig mooie natuur. Echte aanraders. Maar uiteindelijk ben ik vooral veel in Noord-Bali geweest, want dat was waar ik wilde zijn en wat mijn thuis is.

Kuala Lumpur

Missen

Heb ik Nederland gemist? Nee, eigenlijk geen seconde. Wel heb ik familie en vrienden in Nederland gemist. Bij mooie momenten, maar ook zeker als het wat minder ging. Dan wil je toch graag bij iemand zijn en even een arm om iemand heen kunnen slaan. Op dit soort momenten heb ik ook zeker getwijfeld. Waarom ben ik ook alweer naar de andere kant van de wereld verhuisd, zo ver bij iedereen vandaan. Het is heel fijn dat we in een tijdperk leven waarin we kunnen videobellen, maar dat is toch wel heel anders dan er echt zijn.

Andersom ga ik Bali zeker missen. Dit voelt al heel anders dan weggaan uit Nederland. Er zijn zoveel meer dingen die ik hier ‘achterlaat’ voor mijn gevoel. Een fijne en relaxte cultuur. Alle mensen die zo vriendelijk en dankbaar zijn, ook al ken je ze niet. Het buitenleven, met een heerlijke temperatuur en waar het altijd warm is. Zo maar even naar het strand kunnen. Mijn biologische klok, waarbij ik nooit een wekker hoef te zetten omdat ik altijd uit mezelf tussen 6:00 uur en 6:30 uur wakker word omdat het dan licht wordt. Het eten, met natuurlijk een gegrild visje als mijn favoriet. En ook bovenal hier de mensen.

Palmbomen

Ups, downs & twijfels

Het afgelopen jaar is met ups en downs gegaan. Ik heb ontzettend genoten, maar ook heel veel getwijfeld. Waar wil ik nu zijn, maar ook waar wil ik mij echt settelen en mijn leven opbouwen? Ik ben naar Bali gegaan omdat ik dacht dat ik mij hier meer thuis voelde dan in Nederland, maar ben er toch achter komen dat dit het ook niet helemaal is. Wat best veel onrust heeft gegeven. De keuze maken om weer terug naar Nederland te gaan, heeft hierin heel veel rust gegeven.

Alleen, nu het allemaal zo dichtbij komt, zijn er ook zeker weer twijfels. Heb ik wel de juiste keuze gemaakt. Ik weet waarom ik de keuze een half jaar geleden gemaakt heb. En weet ook dat ik het heel eng vond om deze keuze te maken met pas gevolgen in het nieuwe jaar. Ik weet vanuit welke overwegingen, welke angsten en met welke nieuwe uitdagingen. Maar toch weet ik het nu allemaal niet zo zeker meer. Wil ik dit wel echt?

Tweede familie

Juist in dat laatste half jaar waarin ik meer rust heb ervaren, heb ik ook veel meer mijn plekje hier gevonden. Een eigen ritme opgebouwd, mijn leven hier meer vormgegeven. Meer mensen leren kennen. Een tweede familie erbij gekregen. Mensen die mij hier zo thuis laten voelen. Iemand die letterlijk zei: ‘Wat van mij is, is ook van jou’. Kinderen die ik op heb zien groeien, baby’s die mij herkennen omdat ik bijna dagelijks langskom. Ik mag alleen nog niet helpen met opruimen en schoonmaken, als ik dat doe, wordt alles me uit mijn handen genomen. Een beetje gast blijf ik blijkbaar toch wel.

1 jaar Bali

Zwevend tussen twee werelden

Met Bali als mijn tweede thuis, blijf ik voor mijn gevoel zweven tussen twee werelden. Met op de ene plek al mijn familie en vrienden en de andere plek waar ik zelf zo op mijn plek zit en inmiddels ook een tweede familie heb. Waarbij ik als ik op Bali ben familie en vrienden mis maar als ik in Nederland ben Bali mis. Het hoofdstuk ‘een jaar Bali’ is geschreven, maar het boek is nog zeker niet dicht.

Liefs Inske

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali

De Feestdagen op Bali 

Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar warmte, zon, strand en tropische regenbuien. Elke dag die ongeveer even lang duurt (en ik dus standaard om 6:00 uur wakker ben). Last minute plannen. Maar 1 officiële vrije kerstdag. Zo anders, maar daarom zeker niet minder fijn.  

Vakantie

De schoolvakantie begon hier een weekje eerder dan in Nederland en was op 2 januari ook alweer afgelopen. Het was niet helemaal mijn bedoeling om deze vakantie mee te vieren. Maar zoals het wel vaker gaat, ging het niet zoals ik gepland had. Eigenlijk was dat ook wel heel lekker. Veel op het strand, veel zwemmen, naar het waterpark, helpen met 160 maaltijden maken, spelletjes spelen, samenzijn en lekker eten. Weinig telefoon, weinig foto’s en daardoor ook even een korte (ongeplande) break van social media.

Wie het kleine niet eert

Pagerwesi

De feestdagenperiode begon hier op 19 december met de voorbereidingen voor Pagerwesi, een Balinese feestdag die eigenlijk alleen in het Noorden van Bali gevierd wordt. Ook weer een last minute plan waarbij ik de avond ervoor uitgenodigd werd door een Balinees gezin. Een dag die, nu ik eraan terugdenk, eigenlijk een beetje aanvoelde zoals Kerst in Nederland. Lekker ‘thuis’, samen koken en samen eten. We hebben spelletjes gespeeld en ik heb geholpen met het maken van de offertjes voor de dag erna; Pagerwesi. Heel eenvoudig, niets bijzonders, maar daarom juist ook zo fijn. Me onderdompelen in de Balinese cultuur en hun gebruiken. Dat blijf ik altijd heel bijzonder vinden.

Kerst

Het echte kerstgevoel heb ik dit jaar niet gehad. De zon, de warmte, de Balinese cultuur en het Hindoeïsme dragen niet echt bij aan de kerstsfeer. Kerst en ‘zomer’ gaan voor mij gewoon niet samen. Vond ik het erg? Nee eigenlijk helemaal niet, omdat de kerstsfeer er helemaal niet was, heb ik het ook helemaal niet gemist.

Wel zijn we op eerste Kerstdag met een aantal mensen gezellig uit eten geweest en hebben we genoten van heerlijke gegrilde vis. Geen culinaire, westerse hoogstandjes, maar heerlijk Balinees. En als je me ergens voor wakker kunt maken dan is het wel verse gegrilde vis. Om het dan nog iets Balineser en minder westers te maken, eten we lekker met onze handen. Geen moeilijk gedoe met bestek, een mes krijg je er eigenlijk al bijna nooit bij. De vis gewoon met je handen van de graat af halen en op je bordje van rotan/bamboe? leggen. Een leuk weetje; Balinezen kunnen mijn naam beter onthouden door de naam van deze borden. Die heten namelijk Ingke.

Een klein beetje Nederland was er wel op Bali, want de Top2000 heeft tussen Kerst en Oud&Nieuw toch bijna constant aangestaan.

Oud&Nieuw

Oudejaarsdag begon met een poging tot het bakken van oliebollen die uiteindelijk meer naar brood dan naar oliebollen smaakten. Vooral de kinderen, die nog nooit een echte oliebol hadden gehad, hebben met smaak gegeten van deze creatie. Al kon ik ook niet zeggen dat het echt vies was, het was alleen geen echte oliebol.

Oudejaarsavond heb ik bij een Balinees gezin op z’n Balinees doorgebracht. Koken, eten, drinken en karaoke. Al zul je mij dat laatste nooit horen doen.

Vuurwerk werd hier de laatste weken al geregeld afgestoken. Zeker op 31 december was de hele dag geregeld vuurwerk te horen, maar waar is dat niet?! Zo rond 23:45 uur begon het afsteken van vuurwerk echt toe te nemen. Om 00:00 uur was het 2 tellen nagenoeg stil en daarna werd er weer volop vuurwerk afgestoken. Nu we een aantal dagen verder zijn, horen en zien we nog steeds geregeld vuurwerk.

Mijn verjaardag

Na een aantal (corona) jaren mijn verjaardag niet gevierd te hebben, werd het dit jaar toch wel weer tijd om er een klein beetje aandacht aan te besteden. Dus heb ik mijn verjaardag gevierd bij de warung waar ik bijna elke avond eet, zodat ook zij mijn verjaardag mee kunnen vieren. Intussen is dat toch een klein beetje familie geworden. Geen kringverjaardag met kaas en worst, maar een Nasi Tumpeng, de Balinese variant van een verjaardagstaart. Een grote ‘taart’ van gele rijst met allemaal bijgerechtjes. Smullen dus!

Natuurlijk ook een gewone verjaardagstaart, want dat kan ook niet ontbreken hier. En om het dan helemaal af te maken, heb ik ook nog wat meegenomen voor mijn collega’s bij Stepping Stones Bali. Al is het volgens mij niet echt Balinees om met je verjaardag te trakteren, maar een klein beetje Nederlands op Bali kan nooit kwaad, toch?!

Heel bijzonder dat ik mijn verjaardag een keer op z’n Balinees heb kunnen vieren, zeker nu ik weet dat ik weer naar Nederland ga. Ook dit jaar helaas geen zon op mijn verjaardag en geregeld een bui, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na al die feestdagen zit ik nu weer helemaal in het gewone ritme, en dat is ook wel weer lekker. 

 

Liefs Inske

Nasi Tumpeng
Verjaardagstaart

De Feestdagen op Bali

Geen kou, geen sneeuw, geen korte donkere dagen. Niet met een kop thee en een dekentje op de bank. Geen plannen met de feestdagen die al maandenlang vooruit gepland staan. Geen tweede, derde of zelfs vierde kerstdag. Maar warmte, zon, strand en tropische regenbuien. Elke dag die ongeveer even lang duurt (en ik dus standaard om 6:00 uur wakker ben). Last minute plannen. Maar 1 officiële vrije kerstdag. Zo anders, maar daarom zeker niet minder fijn.  

De Feestdagen op Bali

Vakantie

De schoolvakantie begon hier een weekje eerder dan in Nederland en was op 2 januari ook alweer afgelopen. Het was niet helemaal mijn bedoeling om deze vakantie mee te vieren. Maar zoals het wel vaker gaat, ging het niet zoals ik gepland had. Eigenlijk was dat ook wel heel lekker. Veel op het strand, veel zwemmen, naar het waterpark, helpen met 160 maaltijden maken, spelletjes spelen, samenzijn en lekker eten. Weinig telefoon, weinig foto’s en daardoor ook even een korte (ongeplande) break van social media.

Pagerwesi

De feestdagenperiode begon hier op 19 december met de voorbereidingen voor Pagerwesi, een Balinese feestdag die eigenlijk alleen in het Noorden van Bali gevierd wordt. Ook weer een last minute plan waarbij ik de avond ervoor uitgenodigd werd door een Balinees gezin. Een dag die, nu ik eraan terugdenk, eigenlijk een beetje aanvoelde zoals Kerst in Nederland. Lekker ‘thuis’, samen koken en samen eten. We hebben spelletjes gespeeld en ik heb geholpen met het maken van de offertjes voor de dag erna; Pagerwesi. Heel eenvoudig, niets bijzonders, maar daarom juist ook zo fijn. Me onderdompelen in de Balinese cultuur en hun gebruiken. Dat blijf ik altijd heel bijzonder vinden.

Samen Koken - Pagerwesi
Samen Eten - Pagerwesi
Bloemen voor de offertjes - Pagerwesi
Feestdagen op Bali - Pagerwesi

Kerst

Het echte kerstgevoel heb ik dit jaar niet gehad. De zon, de warmte, de Balinese cultuur en het Hindoeïsme dragen niet echt bij aan de kerstsfeer. Kerst en ‘zomer’ gaan voor mij gewoon niet samen. Vond ik het erg? Nee eigenlijk helemaal niet, omdat de kerstsfeer er helemaal niet was, heb ik het ook helemaal niet gemist.

Wel zijn we op eerste Kerstdag met een aantal mensen gezellig uit eten geweest en hebben we genoten van heerlijke gegrilde vis. Geen culinaire, westerse hoogstandjes, maar heerlijk Balinees. En als je me ergens voor wakker kunt maken dan is het wel verse gegrilde vis. Om het dan nog iets Balineser en minder westers te maken, eten we lekker met onze handen. Geen moeilijk gedoe met bestek, een mes krijg je er eigenlijk al bijna nooit bij. De vis gewoon met je handen van de graat af halen en op je bordje van rotan/bamboe? leggen. Een leuk weetje; Balinezen kunnen mijn naam beter onthouden door de naam van deze borden. Die heten namelijk Ingke.

Een klein beetje Nederland was er wel op Bali, want de Top2000 heeft tussen Kerst en Oud&Nieuw toch bijna constant aangestaan.

Oud&Nieuw

Oudejaarsdag begon met een poging tot het bakken van oliebollen die uiteindelijk meer naar brood dan naar oliebollen smaakten. Vooral de kinderen, die nog nooit een echte oliebol hadden gehad, hebben met smaak gegeten van deze creatie. Al kon ik ook niet zeggen dat het echt vies was, het was alleen geen echte oliebol.

Oudejaarsavond heb ik bij een Balinees gezin op z’n Balinees doorgebracht. Koken, eten, drinken en karaoke. Al zul je mij dat laatste nooit horen doen.

Vuurwerk werd hier de laatste weken al geregeld afgestoken. Zeker op 31 december was de hele dag geregeld vuurwerk te horen, maar waar is dat niet?! Zo rond 23:45 uur begon het afsteken van vuurwerk echt toe te nemen. Om 00:00 uur was het 2 tellen nagenoeg stil en daarna werd er weer volop vuurwerk afgestoken. Nu we een aantal dagen verder zijn, horen en zien we nog steeds geregeld vuurwerk.

Oliebollen op Bali

Mijn verjaardag

Na een aantal (corona) jaren mijn verjaardag niet gevierd te hebben, werd het dit jaar toch wel weer tijd om er een klein beetje aandacht aan te besteden. Dus heb ik mijn verjaardag gevierd bij de warung waar ik bijna elke avond eet, zodat ook zij mijn verjaardag mee kunnen vieren. Intussen is dat toch een klein beetje familie geworden. Geen kringverjaardag met kaas en worst, maar een Nasi Tumpeng, de Balinese variant van een verjaardagstaart. Een grote ‘taart’ van gele rijst met allemaal bijgerechtjes. Smullen dus!

Natuurlijk ook een gewone verjaardagstaart, want dat kan ook niet ontbreken hier. En om het dan helemaal af te maken, heb ik ook nog wat meegenomen voor mijn collega’s bij Stepping Stones Bali. Al is het volgens mij niet echt Balinees om met je verjaardag te trakteren, maar een klein beetje Nederlands op Bali kan nooit kwaad, toch?!

Heel bijzonder dat ik mijn verjaardag een keer op z’n Balinees heb kunnen vieren, zeker nu ik weet dat ik weer naar Nederland ga. Ook dit jaar helaas geen zon op mijn verjaardag en geregeld een bui, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na al die feestdagen zit ik nu weer helemaal in het gewone ritme, en dat is ook wel weer lekker. 

Liefs Inske

Verjaardagstaart
Nasi Tumpeng

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen in 2024

Nieuwe avonturen 

Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.

Wie het kleine niet eert

Onrust 

De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een keus die ik wel heel eng heb gevonden. Want na een half jaar op Bali eigenlijk alleen maar met de dag leven en dan een keus maken voor over een half jaar die invloed heeft op de komende jaren. Durfde ik dat wel? Was ik er wel zo zeker van? Wil ik het echt? Wil ik het over een half jaar dan ook nog steeds? En dat terwijl je in Nederland voortdurend keuzes maakt voor de lange termijn, wilde/durfde ik dat ineens niet meer. Veel vragen, weinig antwoorden.

Voorafgaand aan deze keuze wist ik al wel een tijdje dat Bali ook niet mijn toekomst ging zijn. Maar hoe en wat dan wel, ik had geen idee. Op dat moment was Bali ook nog helemaal prima en hoefde ik ook nog zeker niet weg. Het had geen haast, maar die toekomstvragen bleven me wel achtervolgen.

Mijn tripje naar Singapore heeft me daarbij ook weer aan het denken gezet. Toen ik in Singapore op het vliegveld zat, te wachten op het vliegtuig terug naar Bali, voelde dat ineens zo raar. Normaal gesproken als ik naar huis ging, ging ik terug naar Nederland, dat was nu ineens niet. Dat was ook het moment waarop ik het gevoel had, “ik ga terug naar Bali”, niet “Ik ga terug naar huis”. Een bevestiging dat dit niet mijn definitieve thuis ging worden.

Kinderfysiotherapie

Toen kwam de keus, de keus die definitief doorslag gaf om weer naar Nederland te gaan. Het moment dat ik fruit stond te schillen en heel duidelijk voelde dat ik die master Kinderfysiotherapie wilde gaan doen. Dat moment zal ik ook nooit vergeten denk ik. Heel bizar, hoe toen ineens alles op z’n plek viel en het zo duidelijk was wat ik wilde.

Het gevoel dat ik met kinderen wil werken was er eigenlijk al heel lang. Dit werd hier op Bali alleen nog maar meer bevestigd. Wat is er dan mooier om dit te kunnen combineren met fysiotherapie? Iets wat ik ook nog steeds reuze interessant vind. Dus in september ga ik starten met de master Kinderfysiotherapie. Het is iets totaal anders dan wat ik het afgelopen jaar op Bali allemaal heb gedaan, maar wel iets waar ik echt naar uit kijk en al veel zin in heb. Want als ik ergens blij van wordt dan zijn het kinderen. 

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Soms heb je wat meer tijd nodig om erachter te komen wat je echt graag wil. En blijkbaar moest ik eerst naar Bali om er daar achter te komen dat ik toch weer in Nederland moet zijn.

Galungan

Meer rust

Deze keuze heeft mij zoveel meer rust gegeven dat ik het laatste half jaar ook veel meer heb kunnen genieten van al het moois op dit eiland. Ik wilde graag naar Bali met een open einde, omdat eigenlijk elke keer veel te kort was, maar ik heb ervaren dat ook het open einde niets voor mij was en toch te veel onzekerheid met zich meebrengt.

Al blijft het heel dubbel, want nu het einde zo dichtbij komt, nu het echt gaat gebeuren, nu ik echt pas begin te beseffen dat ik hier weg ga, wil ik eigenlijk nog helemaal niet weg. Bali zal altijd een plek blijven waar ik me zo thuis voel. Voor altijd mijn tweede thuis. Een plek die ik ontzettend ga missen. De mensen hier die ik heel erg ga missen.

Maar het zal geen afscheid voor altijd worden, ik kom terug. Dat is iets wat zeker is. Ik weet alleen nog niet wanneer.

Terug naar Nederland

Toch is het ook wel spannend om weer terug naar Nederland te gaan. Terug naar het westerse leven. Het leven met de klok, op de tijd, haasten. Met als fysiotherapeut elk half uur een andere patiënt. Terug naar het land met kou, kou die mijn lichaam helemaal niet zo fijn vindt. Ik heb al zo lang geen echt koude handen of voeten meer gehad.

Al ben ik ook wel heel benieuwd hoe ik het weer ga vinden in Nederland. Hoelang het duurt voordat ik weer echt geland ben, voordat ik mijn plek weer gevonden heb en voordat ik mee kan in de snelheid van de dag in Nederland.

Zowel Luisterkind als Stepping Stones Bali zullen ook in Nederland onderdeel van mij blijven, alleen zal ik met werk en een studie weer even op zoek moeten naar nieuwe verhoudingen daarin.

Nieuwe avonturen - Reisroute Sulawesi

Reizen door Indonesië

Maar voordat ik naar Nederland vertrek, ga ik dit voorjaar samen met mijn zusje eerst nog twee maanden door Indonesië reizen. Indonesië is zoveel meer dan alleen Bali, dus we gaan samen Sulawesi en Flores ontdekken. Van noord naar zuid en van oost naar west doorkruisen we beide eilanden. Iets waar ik nu al heel erg naar uitkijk en super veel zin in heb. Al blijft het een klein beetje dubbel, want het betekent ook dat ik met mijn vertrek naar Sulawesi afscheid moet nemen van mijn leven op Bali. Gelukkig hebben we aan het einde van onze reis nog een weekje Bali gepland om echt definitief afscheid te nemen.

Nieuwe avonturen - Reisroute Flores

Spijt?

Heb ik ooit spijt gehad van mijn keuze om uit Nederland te vertrekken? Nee, geen enkel moment. Ik ben ontzettend blij dat ik deze stap gezet heb. Dat ik hier de tijd en ruimte heb gekregen om uit te zoeken wat ik wilde. Dat ik op heb kunnen gaan in deze mooie cultuur en zoveel nieuwe ervaringen heb opgedaan. Super veel heb mogen leren. Dit is iets wat niemand mij ooit nog afpakt en waar ik altijd met een fijn gevoel op terug zal kijken. Bali heeft voor altijd een plekje in m’n hart.

Saya pasti akan kembali ke Bali!

 

Liefs Inske

Wie het kleine niet eert - uitzicht op Gunung Agung

Nieuwe avonturen

Na de verhuizing naar Bali in 2023 belooft ook 2024 weer vol nieuwe avonturen te zitten. Mijn Bali avontuur komt namelijk tot een eind en ik kom weer terug naar Nederland.

Onrust

De keus heb ik een tijdje geleden al gemaakt. Een keus die ik wel heel eng heb gevonden. Want na een half jaar op Bali eigenlijk alleen maar met de dag leven en dan een keus maken voor over een half jaar die invloed heeft op de komende jaren. Durfde ik dat wel? Was ik er wel zo zeker van? Wil ik het echt? Wil ik het over een half jaar dan ook nog steeds? En dat terwijl je in Nederland voortdurend keuzes maakt voor de lange termijn, wilde/durfde ik dat ineens niet meer. Veel vragen, weinig antwoorden.

Voorafgaand aan deze keuze wist ik al wel een tijdje dat Bali ook niet mijn toekomst ging zijn. Maar hoe en wat dan wel, ik had geen idee. Op dat moment was Bali ook nog helemaal prima en hoefde ik ook nog zeker niet weg. Het had geen haast, maar die toekomstvragen bleven me wel achtervolgen.

Mijn tripje naar Singapore heeft me daarbij ook weer aan het denken gezet. Toen ik in Singapore op het vliegveld zat, te wachten op het vliegtuig terug naar Bali, voelde dat ineens zo raar. Normaal gesproken als ik naar huis ging, ging ik terug naar Nederland, dat was nu ineens niet. Dat was ook het moment waarop ik het gevoel had, “ik ga terug naar Bali”, niet “Ik ga terug naar huis”. Een bevestiging dat dit niet mijn definitieve thuis ging worden.

Nieuwe avonturen

Kinderfysiotherapie

Toen kwam de keus, de keus die definitief doorslag gaf om weer naar Nederland te gaan. Het moment dat ik fruit stond te schillen en heel duidelijk voelde dat ik die master Kinderfysiotherapie wilde gaan doen. Dat moment zal ik ook nooit vergeten denk ik. Heel bizar, hoe toen ineens alles op z’n plek viel en het zo duidelijk was wat ik wilde.

Het gevoel dat ik met kinderen wil werken was er eigenlijk al heel lang. Dit werd hier op Bali alleen nog maar meer bevestigd. Wat is er dan mooier om dit te kunnen combineren met fysiotherapie? Iets wat ik ook nog steeds reuze interessant vind. Dus in september ga ik starten met de master Kinderfysiotherapie.

Het is iets totaal anders dan wat ik het afgelopen jaar op Bali allemaal heb gedaan, maar wel iets waar ik echt naar uit kijk en al veel zin in heb. Want als ik ergens blij van wordt dan zijn het kinderen. 

Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden. Soms heb je wat meer tijd nodig om erachter te komen wat je echt graag wil. En blijkbaar moest ik eerst naar Bali om er daar achter te komen dat ik toch weer in Nederland moet zijn.

Kinderfysiotherapie

Meer rust

Deze keuze heeft mij zoveel meer rust gegeven dat ik het laatste half jaar ook veel meer heb kunnen genieten van al het moois op dit eiland. Ik wilde graag naar Bali met een open einde, omdat eigenlijk elke keer veel te kort was, maar ik heb ervaren dat ook het open einde niets voor mij was en toch te veel onzekerheid met zich meebrengt.

Al blijft het heel dubbel, want nu het einde zo dichtbij komt, nu het echt gaat gebeuren, nu ik echt pas begin te beseffen dat ik hier weg ga, wil ik eigenlijk nog helemaal niet weg. Bali zal altijd een plek blijven waar ik me zo thuis voel. Voor altijd mijn tweede thuis. Een plek die ik ontzettend ga missen. De mensen hier die ik heel erg ga missen.

Maar het zal geen afscheid voor altijd worden, ik kom terug. Dat is iets wat zeker is. Ik weet alleen nog niet wanneer.

Galungan

Terug naar Nederland

Toch is het ook wel spannend om weer terug naar Nederland te gaan. Terug naar het westerse leven. Het leven met de klok, op de tijd, haasten. Met als fysiotherapeut elk half uur een andere patiënt. Terug naar het land met kou, kou die mijn lichaam helemaal niet zo fijn vindt. Ik heb al zo lang geen echt koude handen of voeten meer gehad.

Al ben ik ook wel heel benieuwd hoe ik het weer ga vinden in Nederland. Hoelang het duurt voordat ik weer echt geland ben, voordat ik mijn plek weer gevonden heb en voordat ik mee kan in de snelheid van de dag in Nederland.

Zowel Luisterkind als Stepping Stones Bali zullen ook in Nederland onderdeel van mij blijven, alleen zal ik met werk en een studie weer even op zoek moeten naar nieuwe verhoudingen daarin.

Reizen door Indonesië

Maar voordat ik naar Nederland vertrek, ga ik dit voorjaar samen met mijn zusje eerst nog twee maanden door Indonesië reizen. Indonesië is zoveel meer dan alleen Bali, dus we gaan samen Sulawesi en Flores ontdekken. Van noord naar zuid en van oost naar west doorkruisen we beide eilanden. Iets waar ik nu al heel erg naar uitkijk en super veel zin in heb. Al blijft het een klein beetje dubbel, want het betekent ook dat ik met mijn vertrek naar Sulawesi afscheid moet nemen van mijn leven op Bali. Gelukkig hebben we aan het einde van onze reis nog een weekje Bali gepland om echt definitief afscheid te nemen.

Reisroute Sulawesi
Reisroute Flores

Spijt?

Heb ik ooit spijt gehad van mijn keuze om uit Nederland te vertrekken? Nee, geen enkel moment. Ik ben ontzettend blij dat ik deze stap gezet heb. Dat ik hier de tijd en ruimte heb gekregen om uit te zoeken wat ik wilde. Dat ik op heb kunnen gaan in deze mooie cultuur en zoveel nieuwe ervaringen heb opgedaan. Super veel heb mogen leren. Dit is iets wat niemand mij ooit nog afpakt en waar ik altijd met een fijn gevoel op terug zal kijken. Bali heeft voor altijd een plekje in m’n hart.

Saya pasti akan kembali ke Bali!

Liefs Inske

Nieuwe avonturen

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid op Bali

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid op Bali

Wie het kleine niet eert … 

Als je het mij vraagt, heb ik nog nooit zulke vriendelijke, behulpzame, gastvrije en dankbare mensen gezien als de Balinezen. Hoe zij elke keer weer zo blij zijn met voor ons westerse mensen zulke kleine dingen. Dat zij altijd zullen delen en je altijd uit zullen nodigen, hoe weinig ze ook hebben. Op die ene bijzondere ervaring na dan… In dit blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen met de dankbaarheid op Bali en de vrijgevigheid van deze lieve mensen. Zowel positief als negatief. De uitspraak ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ is voor mij hier dan ook heel toepasselijk.

Geven, geven, geven

Een cultuur waarin geven belangrijker is dan nemen. Waarin ‘nee’ zeggen eigenlijk als onbeschoft wordt gezien. Waar de deur altijd open staat en waarbij een extra persoon altijd welkom is en iedereen altijd mee kan en mag eten. Een cultuur waarbij zij het niet goed vinden als ik (mee) wil betalen. Terwijl ik in verhouding veel meer geld heb en ik ook graag iets bij wil dragen. Wat ik inmiddels oplos door gewoon vooraf wat mee te nemen.

Wat is dat een contrast met Nederland. Waarbij je de deur uitgewerkt wordt omdat het etenstijd is. Je vooraf laat weten of je wel of niet mee eet en er precies genoeg gekookt wordt voor het aantal mensen dat die avond mee eet. Een cultuur waarbij ‘wie betaalt wat’ en ‘tikkie’ inmiddels volledig ingeburgerd zijn en voor ons niet meer dan normaal zijn.

Nu schets ik het contrast wel op uitersten, maar het verschil tussen deze twee culturen is dan ook ontzettend groot. Het is wel iets wat ik heel lastig vind. Opgegroeid in de ene wereld, maar nu een weg moeten vinden in een totaal andere wereld. Welke houding geef ik mezelf? Waar kan ik toch iets bijdragen zonder dat zij zich beledigd voelen. Hoe vind ik een weg dat het ook voor mijzelf goed voelt.

Wie het kleine niet eert

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid van kinderen

Kinderen zijn hier over het algemeen net zo dankbaar, maar daar straalt het vaak nog veel natuurlijker van af dan bij volwassenen. De blik in de ogen die je ziet veranderen. De blijheid met iets heel kleins dat je ze geeft. Ze kunnen al zo blij zijn met een pakje vouwblaadjes van voor mij nog geen 30 cent.

Of dat moment dat ik het buurjongetje zes waterappels uit een boom in mijn tuin gaf, amper in zijn handen passend. De blik in zijn ogen zag veranderen: ‘Is dit allemaal voor mij?’. De verwondering, de verbazing, de dankbaarheid, de blijdschap. Het zat allemaal in die ene blik. Die blik die zal ik niet snel meer vergeten. Daar was ik wel even stil van. Hoe een kind zo dankbaar kan zijn met iets wat (mij) niets kost. Iets waar ik zelfs met vlagen veel te veel van heb. Iets wat voor mij zo normaal is. Zes stukken fruit. In mijn beleving ‘maar’ zes stukken fruit.

Dat besef zet mij wel weer even met beide benen op de grond. Plaatst alles weer even in perspectief. Dat is voor de een zo normaal is, hoef voor de ander helemaal niet zo te zijn. Dat je met iets heel kleins zo blij kunt zijn. Die blik in die ogen, de dankbaarheid die daarvan afstraalde, die zal ik niet snel vergeten. Ik denk nog vaak met een glimlach terug aan dit bijzondere moment en besef me elke keer weer hoe ‘rijk’ ik hier ben.

Wie het kleine niet eert...
Taman Ujung
Wie het kleine niet eert - Uitzicht op de rijstvelden

Tot dat…

Een tijdje terug was ik rond aan het rijden in Oost-Bali. Bij een stop om een foto te maken werd ik aangesproken door een vrouw bij haar huis. Ze nodigden me uit om even bij hun te komen en zitten en ‘uit te rusten’. Niet dat het nodig was, maar het is heel onvriendelijk om zo’n uitnodiging af te slaan.

Terwijl zij met haar (schoon)moeder en schoonzus mandjes aan het vlechten waren, die ze weer verkochten, kreeg ik de ene na de andere vraag om m’n oren. Daar ben ik inmiddels ook wel aan gewend, dus dat is ook helemaal geen enkel probleem. Totdat ze heel brutaal vroeg of we slippers konden ruilen. Slippers ruilen zul je denken. Ja, ze wilde slippers ruilen. Slippers waar ik al negen maanden op loop, die inmiddels mijn voetafdrukken er diep in hebben staan. Maar die van mij waren wel dubbel zo duur* als die van haar en dat ze dan al bijna helemaal opgelopen waren, dat maakte haar niet uit.

*Mijn Fippers (een bekend Indonesisch merk) zijn 6 euro, dus duur kun je ze nog steeds niet noemen ;).

Als je denk dat het daarbij bleef, dan heb je het helemaal mis… Toen ik weg wilde gaan, vroeg ze of ze mijn zonnebril mocht hebben… Toen bleef m’n mond nog net niet open staan en kon ik nog beleefd antwoorden dat ik zelf zonder zonnebril hoofdpijn krijg. Wat ze nog wel snapte.

Dit was voor mij even de andere kant van het anders zo dankbare en vriendelijke Balinese volk. Dit had ik echt nog nooit meegemaakt met de mensen die anders altijd zo blij zijn met dat wat ze hebben, ook al hebben ze niet veel.

Blank = superieur

Maar het is ook een cultuur waarin blank nog steeds als superieur wordt gezien. Bijna elke Balinees graag wit wil zijn. In elk cosmetisch product wel ‘whitening’ zit en ze het heel lastig vinden om je als gelijkwaardig te behandelen. Iets wat ik zelf nog steeds heel lastig vind. Want ik ben niet meer of minder dan hun. Omdat ik toevallig uit Europa kom, wit ben en meer geld heb, wil nog niet zeggen dat ik beter ben. Anders, ja dat wel. Maar is niet iedereen anders of zijn we niet allemaal gewoon gelijk?! Maar probeer ze dat maar eens wijs te maken..

Aapjes kijken

Vaak genoeg sta ik te wachten voor ik ergens over kan steken en word ik door bijna elke Balinese man nagestaard zo ongeveer totdat ik weer uit beeld ben. Ze zitten dan nog net niet achterstevoren op hun motor. Waarom ben ik als blanke vrouw zo bijzonder? Ik ben toch geen aap in de dierentuin?! Zo voel ik me op dat soort momenten dan wel…

Het blijven lieve mensen

Maar dit alles maakt de Balinees niet minder vriendelijk, behulpzaam of gastvrij. De Balinese cultuur is echt een cultuur waar ik veel respect en waardering voor heb. Een cultuur waardoor ik me zo thuis voel op dit mooie eiland. Ik hoop dat als ik terug naar Nederland ga, dat ik ook maar een klein beetje van hun cultuur mee mag nemen.

 

Liefs Inske

Wie het kleine niet eert - uitzicht op Gunung Agung

Wie het kleine niet eert …

Als je het mij vraagt, heb ik nog nooit zulke vriendelijke, behulpzame, gastvrije en dankbare mensen gezien als de Balinezen. Hoe zij elke keer weer zo blij zijn met voor ons westerse mensen zulke kleine dingen. Dat zij altijd zullen delen en je altijd uit zullen nodigen, hoe weinig ze ook hebben. Op die ene bijzondere ervaring na dan…

In dit blog neem ik jullie mee in mijn ervaringen met de dankbaarheid op Bali en de vrijgevigheid van deze lieve mensen. Zowel positief als negatief. De uitspraak ‘Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd’ is voor mij hier dan ook heel toepasselijk. 

Dankbaarheid op Bali

Geven, geven, geven

Een cultuur waarin geven belangrijker is dan nemen. Waarin ‘nee’ zeggen eigenlijk als onbeschoft wordt gezien. Waar de deur altijd open staat en waarbij een extra persoon altijd welkom is en iedereen altijd mee kan en mag eten. Een cultuur waarbij zij het niet goed vinden als ik (mee) wil betalen. Terwijl ik in verhouding veel meer geld heb en ik ook graag iets bij wil dragen. Wat ik inmiddels oplos door gewoon vooraf wat mee te nemen.

Wat is dat een contrast met Nederland. Waarbij je de deur uitgewerkt wordt omdat het etenstijd is. Je vooraf laat weten of je wel of niet mee eet en er precies genoeg gekookt wordt voor het aantal mensen dat die avond mee eet. Een cultuur waarbij ‘wie betaalt wat’ en ‘tikkie’ inmiddels volledig ingeburgerd zijn en voor ons niet meer dan normaal zijn.

Nu schets ik het contrast wel op uitersten, maar het verschil tussen deze twee culturen is dan ook ontzettend groot. Het is wel iets wat ik heel lastig vind. Opgegroeid in de ene wereld, maar nu een weg moeten vinden in een totaal andere wereld. Welke houding geef ik mezelf? Waar kan ik toch iets bijdragen zonder dat zij zich beledigd voelen. Hoe vind ik een weg dat het ook voor mijzelf goed voelt.

Wie het kleine niet eert...

Wie het kleine niet eert … – Dankbaarheid van kinderen

Kinderen zijn hier over het algemeen net zo dankbaar, maar daar straalt het vaak nog veel natuurlijker van af dan bij volwassenen. De blik in de ogen die je ziet veranderen. De blijheid met iets heel kleins dat je ze geeft. Ze kunnen al zo blij zijn met een pakje vouwblaadjes van voor mij nog geen 30 cent.

Of dat moment dat ik het buurjongetje zes waterappels uit een boom in mijn tuin gaf, amper in zijn handen passend. De blik in zijn ogen zag veranderen: ‘Is dit allemaal voor mij?’. De verwondering, de verbazing, de dankbaarheid, de blijdschap. Het zat allemaal in die ene blik. Die blik die zal ik niet snel meer vergeten. Daar was ik wel even stil van. Hoe een kind zo dankbaar kan zijn met iets wat (mij) niets kost. Iets waar ik zelfs met vlagen veel te veel van heb. Iets wat voor mij zo normaal is. Zes stukken fruit. In mijn beleving ‘maar’ zes stukken fruit.

Dat besef zet mij wel weer even met beide benen op de grond. Plaatst alles weer even in perspectief. Dat is voor de een zo normaal is, hoef voor de ander helemaal niet zo te zijn. Dat je met iets heel kleins zo blij kunt zijn. Die blik in die ogen, de dankbaarheid die daarvan afstraalde, die zal ik niet snel vergeten. Ik denk nog vaak met een glimlach terug aan dit bijzondere moment en besef me elke keer weer hoe ‘rijk’ ik hier ben.

Dankbaarheid van kinderen

Tot dat…

Een tijdje terug was ik rond aan het rijden in Oost-Bali. Bij een stop om een foto te maken werd ik aangesproken door een vrouw bij haar huis. Ze nodigden me uit om even bij hun te komen en zitten en ‘uit te rusten’. Niet dat het nodig was, maar het is heel onvriendelijk om zo’n uitnodiging af te slaan.

Terwijl zij met haar (schoon)moeder en schoonzus mandjes aan het vlechten waren, die ze weer verkochten, kreeg ik de ene na de andere vraag om m’n oren. Daar ben ik inmiddels ook wel aan gewend, dus dat is ook helemaal geen enkel probleem. Totdat ze heel brutaal vroeg of we slippers konden ruilen. Slippers ruilen zul je denken. Ja, ze wilde slippers ruilen. Slippers waar ik al negen maanden op loop, die inmiddels mijn voetafdrukken er diep in hebben staan. Maar die van mij waren wel dubbel zo duur* als die van haar en dat ze dan al bijna helemaal opgelopen waren, dat maakte haar niet uit.

*Mijn Fippers (een bekend Indonesisch merk) zijn 6 euro, dus duur kun je ze nog steeds niet noemen ;).

Als je denk dat het daarbij bleef, dan heb je het helemaal mis… Toen ik weg wilde gaan, vroeg ze of ze mijn zonnebril mocht hebben… Toen bleef m’n mond nog net niet open staan en kon ik nog beleefd antwoorden dat ik zelf zonder zonnebril hoofdpijn krijg. Wat ze gelukkig nog wel snapte.

Dit was voor mij even de andere kant van het anders zo dankbare en vriendelijke Balinese volk. Dit had ik echt nog nooit meegemaakt met de mensen die anders altijd zo blij zijn met dat wat ze hebben, ook al hebben ze niet veel.

Rijstvelden

Blank = superieur

Maar het is ook een cultuur waarin blank nog steeds als superieur wordt gezien. Bijna elke Balinees graag wit wil zijn. In elk cosmetisch product wel ‘whitening’ zit en ze het heel lastig vinden om je als gelijkwaardig te behandelen. Iets wat ik zelf nog steeds heel lastig vind. Want ik ben niet meer of minder dan hun. Omdat ik toevallig uit Europa kom, wit ben en meer geld heb, wil nog niet zeggen dat ik beter ben. Anders, ja dat wel. Maar is niet iedereen anders of zijn we niet allemaal gewoon gelijk?! Maar probeer ze dat maar eens wijs te maken…

Aapjes kijken in de dierentuin

Vaak genoeg sta ik te wachten voor ik ergens over kan steken en word ik door bijna elke Balinese man nagestaard zo ongeveer totdat ik weer uit beeld ben. Ze zitten dan nog net niet achterstevoren op hun motor. Waarom ben ik als blanke vrouw zo bijzonder? Ik ben toch geen aap in de dierentuin?! Zo voel ik me op dat soort momenten dan wel…

Het blijven lieve mensen

Maar dit alles maakt de Balinees niet minder vriendelijk, behulpzaam of gastvrij. De Balinese cultuur is echt een cultuur waar ik veel respect en waardering voor heb. Een cultuur waardoor ik me zo thuis voel op dit mooie eiland. Ik hoop dat als ik terug naar Nederland ga, dat ik ook maar een klein beetje van hun cultuur mee mag nemen.

Liefs Inske

Dankbaarheid op Bali
Is Luisterkind zweverig?

Is Luisterkind zweverig?

Is Luisterkind zweverig?

Als ik begin met vertellen over Luisterkind klinkt het in eerste instantie als iets vaags, iets moeilijks om uit te leggen, lastig te omschrijven. Zeker als je er nog helemaal niet bekend mee bent. Het is niet iets concreets of iets tastbaars. Wat het dan ook misschien wel weer een klein beetje zweverig maakt. Aan de andere kant ook weer helemaal niet, het is iets natuurlijks, we zijn het alleen verleerd.

Je kent het wel

Bijna iedereen kent dat moment wel dat je die ene vriendin een berichtje wil sturen en dat zij op dat moment jou een berichtje stuurt. Of het gevoel dat het niet zo goed gaat met die ene vriend, je hebt geen idee waarom, maar dat je toch maar eens even een telefoontje doet. Het blijkt inderdaad niet zo goed te gaan.

Dit zijn kleine voorbeelden uit het dagelijks leven die voor bijna iedereen wel herkenbaar zijn. Voor de een is het toeval, voor de ander is het zoveel meer. Maar precies op deze voorbeelden is ook het contact maken in de energie, de basis van Luisterkind, gebaseerd. Het verschil zit alleen in dat je met Luisterkind bewust contact maakt. Is Luisterkind dan ineens zweverig om dat het een bewust contact in de energie is?

Van jongs af aan, maar toch verleerd

Het afstemmen is iets wat eigenlijk iedereen kan en dus vaak ook onbewust doet. Kinderen doen het de hele dag door. Zij hebben hun voelsprieten constant uitstaan. Zij zijn vaak degene die nog eerder merken dat jij wat gestrest bent of niet zo lekker in je vel zit en spiegelen dit weer op jou. Over het algemeen worden kinderen toch niet als zweverig beschouwd.

Naar mate we ouder worden, wordt ons steeds meer geleerd om vanuit onze ratio, vanuit het hoofd keuzes te maken en te ‘voelen’. We verleren als het ware hierbij het afstemmen. Het wordt naar de achtergrond verplaatst en we gebruiken het steeds minder. We laten ons hoofd, ons gevoel overstemmen. Maar is je gevoel volgen, luisteren naar dat stemmetje diep vanbinnen, luisteren naar wat je lichaam je vertelt niet ook een vorm van afstemmen op jezelf? Je onderbuik die vertelt dat iets niet helemaal pluis is, maar je het niet kunt verklaren. Of juist dat superfijne, enthousiaste gevoel van binnen bij die keuze die je gemaakt hebt. Is dit dan ook zweverig?

Telefoonverbinding

Met een Luisterkind-afstemming maak ik contact in de energie en luister naar wat degene te vertellen heeft. Dit contact maken klinkt inderdaad heel vaag en misschien ook wel een tikkeltje zweverig. Maar zie het als een telefoonverbinding, die kan toch ook contact maken met iemand aan de andere kant van de wereld, zonder dat er een zichtbaar verbonden lijntje aanwezig is?

Concrete tips en handvaten

Een Luisterkind-afstemming levert een mooi document op van jezelf, over jezelf en voor jezelf. Of je kind natuurlijk. Het is een document met inzicht in vragen en problemen en met concrete tips en duidelijke handvaten waar je zelf en/of je kind mee aan de slag kunt gaan. Om ze in je dagelijks leven door te voeren. Juist deze concrete tips en duidelijke handvaten maken dat Luisterkind helemaal niet zo zweverig is.

Geaard zijn

Om dit contact in de energie te kunnen maken is het van belang dat je goed geaard bent, goed geland in je eigen lichaam. Ben je dat niet, dan is het heel lastig om informatie van een ander op te vangen. Je kunt je overweldigd voelen door de hoeveelheid informatie die voor jou gevoel alle kanten op gaat, of je vangt juist helemaal niets op. Als je niet goed geaard bent is het lastig om rustig te luisteren, een gesprek te voeren en dit gesprek te vertalen op papier tot een mooi document met inzichten, tips en handvaten.

Ben ik zweverig?

Ja, het klinkt allemaal misschien nog steeds een beetje vaag en een tikkeltje zweverig. Misschien dat het dat altijd wel een klein beetje zal blijven. Maar als de je mensen om mij heen vraagt om mij te omschrijven, dan zal zweverig zeker niet het eerste zijn wat ze op zullen noemen en toch ben ik ook Luisterkindwerker.

Zelf ervaren?

Wil je zelf graag een keer ervaren wat Luisterkind precies is en wat het met je kan doen? Kun je dat duwtje in de juiste richting wel gebruiken? Voelt het als tijd voor een klein cadeautje voor jezelf? Op mijn social media geef ik regelmatig mini’s of een gratis afstemming weg! Het enige wat je dan even moet doen is mij gaan volgen zodat je in de gaten kunt houden wanneer er weer een actie is!

Wil je meteen een afstemming aanvragen of heb je nog vragen? Stuur mij een mail of vul het contactformulier of aanvraagformulier in.

Voor alle afstemmingen geldt, je laat alleen weten wat jij zelf wil vertellen en waar jij aan toe bent om aan te werken. Er komen geen dingen naar boven die jij niet aan kunt.

Is Luisterkind zweverig? 

Als ik begin met vertellen over Luisterkind klinkt het in eerste instantie als iets vaags, iets moeilijks om uit te leggen, lastig te omschrijven. Zeker als je er nog helemaal niet bekend mee bent. Het is niet iets concreets of iets tastbaars. Wat het dan ook misschien wel weer een klein beetje zweverig maakt. Aan de andere kant ook weer helemaal niet, het is iets natuurlijks, we zijn het alleen verleerd.

Je kent het wel

Bijna iedereen kent dat moment wel dat je die ene vriendin een berichtje wil sturen en dat zij op dat moment jou een berichtje stuurt. Of het gevoel dat het niet zo goed gaat met die ene vriend, je hebt geen idee waarom, maar dat je toch maar eens even een telefoontje doet. Het blijkt inderdaad niet zo goed te gaan.

Dit zijn kleine voorbeelden uit het dagelijks leven die voor bijna iedereen wel herkenbaar zijn. Voor de een is het toeval, voor de ander is het zoveel meer. Maar precies op deze voorbeelden is ook het contact maken in de energie, de basis van Luisterkind, gebaseerd. Het verschil zit alleen in dat je met Luisterkind bewust contact maakt. Is Luisterkind dan ineens zweverig om dat het een bewust contact in de energie is?

Van jongs af aan, maar toch verleerd

Het afstemmen is iets wat eigenlijk iedereen kan en dus vaak ook onbewust doet. Kinderen doen het de hele dag door. Zij hebben hun voelsprieten constant uitstaan. Zij zijn vaak degene die nog eerder merken dat jij wat gestrest bent of niet zo lekker in je vel zit en spiegelen dit weer op jou. Over het algemeen worden kinderen toch niet als zweverig beschouwd.

Naar mate we ouder worden, wordt ons steeds meer geleerd om vanuit onze ratio, vanuit het hoofd keuzes te maken en te ‘voelen’. We verleren als het ware hierbij het afstemmen. Het wordt naar de achtergrond verplaatst en we gebruiken het steeds minder. We laten ons hoofd, ons gevoel overstemmen. Maar is je gevoel volgen, luisteren naar dat stemmetje diep vanbinnen, luisteren naar wat je lichaam je vertelt niet ook een vorm van afstemmen op jezelf? Je onderbuik die vertelt dat iets niet helemaal pluis is, maar je het niet kunt verklaren. Of juist dat superfijne, enthousiaste gevoel van binnen bij die keuze die je gemaakt hebt. Is dit dan ook zweverig?

Telefoonverbinding

Met een Luisterkind-afstemming maak ik contact in de energie en luister naar wat degene te vertellen heeft. Dit contact maken klinkt inderdaad heel vaag en misschien ook wel een tikkeltje zweverig. Maar zie het als een telefoonverbinding, die kan toch ook contact maken met iemand aan de andere kant van de wereld, zonder dat er een zichtbaar verbonden lijntje aanwezig is?

Concrete tips en handvaten

Een Luisterkind-afstemming levert een mooi document op van jezelf, over jezelf en voor jezelf. Of je kind natuurlijk. Het is een document met inzicht in vragen en problemen en met concrete tips en duidelijke handvaten waar je zelf en/of je kind mee aan de slag kunt gaan. Om ze in je dagelijks leven door te voeren. Juist deze concrete tips en duidelijke handvaten maken dat Luisterkind helemaal niet zo zweverig is.

Geaard zijn

Om dit contact in de energie te kunnen maken is het van belang dat je goed geaard bent, goed geland in je eigen lichaam. Ben je dat niet, dan is het heel lastig om informatie van een ander op te vangen. Je kunt je overweldigd voelen door de hoeveelheid informatie die voor jou gevoel alle kanten op gaat, of je vangt juist helemaal niets op. Als je niet goed geaard bent is het lastig om rustig te luisteren, een gesprek te voeren en dit gesprek te vertalen op papier tot een mooi document met inzichten, tips en handvaten.

Ben ik zweverig?

Ja, het klinkt allemaal misschien nog steeds een beetje vaag en een tikkeltje zweverig. Misschien dat het dat altijd wel een klein beetje zal blijven. Maar als de je mensen om mij heen vraagt om mij te omschrijven, dan zal zweverig zeker niet het eerste zijn wat ze op zullen noemen en toch ben ik ook Luisterkindwerker.

Zelf ervaren?

Wil je graag een keer ervaren wat Luisterkind precies is en wat het met je kan doen? Kun je dat duwtje in de juiste richting wel gebruiken? Voelt het als tijd voor een klein cadeautje voor jezelf? Op mijn social media geef ik regelmatig mini’s of een gratis afstemming weg! Het enige wat je dan even moet doen is mij gaan volgen zodat je in de gaten kunt houden wanneer er weer een actie is!

Wil je meteen een afstemming aanvragen of heb je nog vragen? Stuur mij een mail of vul het contactformulier of aanvraagformulier in.

Voor alle afstemmingen geldt, je laat alleen weten wat jij zelf wil vertellen en waar jij aan toe bent om aan te werken. Er komen geen dingen naar boven die jij niet aan kunt.